หลังจากที่เจิ้งชิวกล่าวถึงเรื่องทูตพิเศษมาบอกเรื่องการประลอง 16 มณฑลกับผู้ว่า รวมถึงเรื่องที่ของรางวัลครั้งนี้เป็นถึงโอสถต้าหลัว เขาก็รู้ดีว่าไฉนผู้ว่าถึงได้คิดปกป้องเขา!
“เช่นนั้น…จะว่าไปข้าก็ต้องขอบใจทูตพิเศษคนนั้นแล้วสิ ที่มาแจ้งข่าวได้ทันเวลา”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มบางๆ
เขาย่อมรู้ดี
แต่เดิมในสายตาของผู้ว่ามณฑลจิ่วโยว บุตรชายบุญธรรมของโจวทงอย่างโจวเฟยนั้น ไม่พ้นขึ้นแท่นเป็นตัวความหวังอันดับหนึ่งของมณฑลในการช่วงชิงอันดับดีๆในการประลอง แต่พอมีเขา…ทุกเรื่องราวก็แปรเปลี่ยนกลับกลายไปทันใด!
‘หากไม่ใช่เพราะมีข้า โจวเฟยลูกบุญธรรมโจวทงนั่นต้องเป็นตัวความหวังมณฑลในสายตาผู้ว่าแน่…แต่พอเห็นข้าที่พึ่งมาจากเมืองเฉวี่ยโยวได้ไม่ทันไรก็ทุบตีมันจนยับในหลุมมังกรซ่อน ถึงขั้นทำให้มันอาการสาหัสได้ง่ายๆ ก็ทำให้โจวเฟยหลุดโผไปจากสายตาของผู้ว่าทันที…’
‘สุดท้ายแล้วหากไม่ใช่คนสมองพิการ เพียงตัดสินจากการลงมือข้าเมื่อครึ่งปีก่อน…ก็รู้ดีว่าข้ามีความหวังชนะติด 3 อันดับแรกในการประลอง 16 มณฑลมากกว่าโจวเฟยหลายขุม!’
ต้วนหลิงเทียนเข้าใจเรื่องนี้ดี
ทันใดนั้นเอง
“เจิ้งชิว!!”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนคิดจะอำลาเจิ้งชิวเพื่อจากไป เสียงชราหนึ่งพลันดังเข้ามาจากด้านนอกบ้านลานที่เจิ้งชิวอาศัยอยู่ปานฟ้าผ่า! ในน้ำเสียงยังเปี่ยมล้นไปด้วยโทสะนัก!!
ทำราวกับมันมีความแค้นฆ่าบิดาแย่งชิงภรรยากับเจิ้งชิว!
“หืม?”
