“ต้วนหลิงเทียนที่แท้มีความสัมพันธ์กับท่านอย่างไรกันแน่! ท่านถึงได้ปกป้องมันขนาดนี้!?”
โจวเฟยมองถามเจิ้งชิวด้วยน้ำเสียงท่าทีคาดคั้น
“สามหาว!”
เจิ้งชิวตะโกนออกเสียงเย็น มองจ้องโจวเฟยตาขวาง กล่าวว่า “โจวเฟยเจ้ารู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังพูดอยู่กับใคร!? ข้าเป็นอาวุโสฝ่ายในของจวนผู้ว่า แต่เจ้าเป็นแค่ศิษย์หลุมมังกรซ่อน กล้าดีอย่างไรมาตั้งคำถามกับข้า?!”
เผชิญหน้ากับคำถามคาดคั้นด้วยน้ำเสียงไม่เกรงใจ เจิ้งชิวก็ไม่กลัวกล่าวย้อนถามออกไปเสียงกร้าว
“อาวุโสเจิ้งชิวอย่าได้ลืมไปว่าข้าไม่ใช่แค่ศิษย์หลุมมังกรซ่อน แต่ยังเป็นบุตรบุญธรรมของโจวทง…ท่านเข้าข้างต้วนหลิงเทียนเช่นนี้ยังต่างอะไรกับไม่ไว้หน้าพ่อบุญธรรมข้า! หรือท่านไม่กลัวผิดใจกับพ่อบุญธรรมข้า?”
“แม้กระทั่ง…ท่านไม่กลัวว่าท่านพ่อบุญธรรมข้า จะมาหาท่านเพื่อคิดบัญชีครั้งนี้จริงๆ?”
กล่าวถึงท้ายประโยคน้ำเสียงของโจวเฟยก็เต็มไปด้วยการข่มขู่
“ไสหัวไป!”
เผชิญหน้ากับคำขู่ของโจวเฟย เจิ้งชิวเองก็มีโมโหเช่นกัน มันยกมือขึ้น อุบัติเป็นคลื่นพลังสุดไพศาลขุมหนึ่ง แผ่ออกไปกระแทกโจวเฟยอย่างแรงประหนึ่งกระสุนปืนใหญ่ถล่มอก จนร่างโจวเฟยลอยละลิ่วออกไปนอกลาน…!
“หากเจ้าไม่พอใจ…ก็ไปฟ้องโจวทงพ่อบุญธรรมเจ้าเสีย! ให้มันมาหาข้าด้วยตัวเอง!!”
โจวเฟยถูกซัดจนปลิวกระเด็นออกไปนอกลานได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินวาจาเยียบเย็นไร้แยแสของเจิ้งชิวดังขึ้นตามหลัง…
