“เอ่อ…ใต้เท้า…ท่านมาจากจวนผู้ว่างั้นหรือ?”
ชายชราชุดดำสูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองกล่าวกับเจิ้งชิวด้วยน้ำเสียงระวัง “เพียงท่านแสดงตราประจำตัวออกมาว่าท่านเป็นคนของจวนผู้ว่าจริง เช่นนั้นวันนี้กลุ่มวีรบุรุษของพวกเราไม่เพียงแต่จะไม่กล้าสร้างปัญหาให้พวกท่าน ยังยินดีมอบหินอมตะระดับกลางให้ท่านพันก้อนเป็นการขอขมา…”
หากยืนยันได้ว่าคนเบื้องหน้ามาจากจววนผู้ว่าจริง พวกมันยอมจ่าย!
ต่อให้พลังฝีมือของอีกฝ่ายจะไม่เข้มแข็งเท่าพวกมัน แต่พวกมันก็ไม่กล้าเข่นฆ่าอีกฝ่ายมั่วซั่ว!
เพราะหากพวกมันฆ่าผู้อื่นเขาขึ้นมาล่ะก็ จวนผู้ว่าไม่พ้นต้องมีโมโหหนักแน่ ถึงตอนนั้นอาจจะส่งตัวตนขอบเขตต้าหลัวจินเซียนออกมาไล่ฆ่าล้างบางพวกมันแล้วจริงๆ!
ในกาลก่อนคนของจวนผู้ว่าส่วนใหญ่เพียงออกมาล่าพวกมันตามหน้าที่อย่างขอไปทีเท่านั้น บ้างก็มีพบปะแต่ก็จบเรื่องราวด้วยการมอบ ‘สินน้ำใจเล็กๆน้อย’ เช่นนี้ เพราะพวกมันไม่ได้ล้ำเส้นของอีกฝ่าย
แต่หากพวกมันไปฆ่าคนของจวนผู้ว่าจนกระตุ้นให้ต้าหลัวจินเซียนเคลื่อนไหวล่ะก็ คราวนี้พวกมันก็ไร้ที่ยืนในมณฑลจิ่วโยวแล้วจริงๆ กระทั่งยังเสี่ยงถูกฆ่าล้างจนสิ้นซาก…
“ไม่จำเป็น”
เจิ้งชิวกล่าวออกเสียงเบา “ในเมื่อวันนี้พวกเจ้าสองผู้กล้าขาวดำปรากฏตัวขึ้นทั้งที…เช่นนั้นก็อย่าได้จากไปเถอะ!”
ขณะเอ่ยประโยคหลัง แสงเย็นในแวววตาของเจิ้งชิวยิ่งแรงกล้าขึ้น
“ใต้เท้า…ท่านอย่าให้มันมากเกินไปนัก…”
