“เป็นธรรมดาว่ากระบวนการบางอย่างที่เจ้ารู้มามันจะต่างออกไปในระนาบเทวโลกแห่งนี้ แต่ทั้งหมดก็มีข้อดีข้อเสียของตัวเอง…จะมีก็แต่เพลิงอมตะเท่านั้นที่เป็นรากฐานของทุกสิ่ง”
“เพราะหากไม่มีเพลิงอมตะสักอย่าง ให้มีความรู้ความสามารถและแตกฉานในศาสตร์สองแขนงมากเพียงใด ก็ไม่อาจกลายเป็นปรมาจารย์หลอมอมตะได้…”
หลิ่วเฟิงกู่อธิบายออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง
“น้องหลิงเทียน…ข้าขอถามอะไรเจ้าหน่อย หากลืมเรื่องเพลิงอมตะไปก่อน ถ้าเจ้าลองเทียบองค์ความรู้ที่เจ้ามีและประสบการณ์ในการหลอมสร้างโอสถและศาสตราของเจ้าในอดีต…กับข้อกำหนดในระนาบเทวโลกแล้ว ตัวเจ้าคิดว่าเจ้าจะได้เป็นปรมาจารย์หลอมโอสถและอุปกรณ์อมตะระดับใดหรือ?”
หลิ่วเฟิงกู่กล่าวถาม
มีหลายคนนักที่ขึ้นสวรรค์มาโดยที่สั่งสมประสบการณ์หลอมยาสร้างอาวุธในระนาบโลกียะจนรากฐานแน่นหนา ทำให้หลังจากได้รับเพลิงอมตะมาแล้ว เพียงผ่านการประยุกต์ประสบการณ์ที่มีให้เข้ากับวิถีในระนาบเทวโลก ความสามารถเก่าจึงส่องประกายขึ้นมาอีกครั้ง มีไม่น้อยที่ในเวลาอันสั้นก็กลายเป็นปรมาจารย์หลอมอมตะระดับกลาง ยังมีแม้กระทั่งระดับสูง!!
แต่เป็นธรรมดาว่าผู้ที่ขึ้นสวรรค์มาและอาศัยประสบการณ์เก่าจนกลายเป็นปรมาจารย์หลอมอมตะระดับสูงได้ในเวลาอันสั้นนั้น มีน้อยยิ่งกว่าเขามังกรขนหงส์!
