หลิ่วเฟิงกู่กล่าวออกด้วยน้ำเสียงเฉยเมย “ที่ข้ามาหาแม่ทัพต้วนหลิงเทียนวันนี้เป็นเพราะเรื่องอื่น…แต่ข้ารับรองได้ว่าข้าจะไม่สร้างความลำบากใจอะไรให้แม่ทัพของกองทัพมังกรดำเจ้าคนนี้แน่”
ทันทีที่หลิ่วเฟิงกู่กล่าววาจาประโยคนี้ออกมา เฉินเฉวียนป้า จ้าวต่งชิ่ง และ ฉินอวี่ ก็พอได้ระบายลมหายใจออกมาอย่างโล่งอก
ด้านหู่จี๋กับไช่เหวินอี้ก็หันหน้ามามองสบตากันอีกครั้ง ก่อนที่ประกายลุกวาวสมใจจะหายไป คงเหลือแต่ความผิดหวังเสียดาย…
เห็นได้ชัดว่าพวกมันหวังให้ต้วนหลิงเทียนโดนดี!
“นี่..ไฉนเป็นเช่นนี้ไปได้เล่า อย่างเจ้าเหมียวไหลหลงนั่นน่ะหรือจะมาบอกกับเจ้าเมืองเป็นการส่วนตัวว่าไม่ติดใจเอาความ?”
“นั่นสิ นี่มิใช่นิสัยของมันเลย”
หู่จี๋กับไช่เหวินอวี้ส่งเสียงหารือกันผ่านพลัง และในน้ำเสียงของพวกมันก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจนัก ด้วยคิดอย่างไรก็คิดไม่ออก ว่าไฉนคนอย่างผู้บัญชาการกองทัพมังกรเงินเหมียวไหลหลง ถึงไม่มาเอาเรื่องต้วนหลิงเทียน หลังไปทำร้ายหยางกงผิงจนพิการ
ต้องทราบด้วยว่าหยางกงผิงไม่ใช่แค่แม่ทัพคนหนึ่งในกองทัพมังกรเงินมันเท่านั้น แต่ยังเป็นน้องเขยของมันอีกด้วย!
ส่วนด้านเฉินเฉวียนป้า จ้าวต่งชิ่ง และฉินอวี่ ขณะที่โล่งอก ในใจก็ยังรู้สึกไม่อยากจะเชื่อด้วยเหมือนกัน
เพราะนิสัยและอารมณ์ฉุนเฉียวของเหมียวไหลหลงผู้บัญชาการกองทัพมังกรเงินเป็นเช่นไร พวกมันรู้กันดี
