ไร้ความมั่นใจ
เมื่อเดินเข้ามาในหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกล เจ้าหน้าที่หญิงนางหนึ่งก็เข้ามาโค้งให้ “สหายเต๋าจะมาซื้ออะไรหรือ?”
“นิยาย” เจียงผิงอันกล่าว
เจ้าหน้าที่หญิง “???”
ท างานที่นี่มาก็หลายปี เพิ่งเคยเห็นอะไรแบบนี้เป็นครั้งแรก
ยามผู้ฝึกตนข้างกายเขาได้ยิน พวกเขาล้วนเผยสีหน้าประหลาดใจ
เจ้าบ้านนอกนี่มาจากไหน?
ไม่รู้หรือว่าหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลคือที่ใด?
เห็นเป็นแผงลอยข้างถนนหรือ?
เจ้าหน้าที่หญิงนิ่งไปครู่หนึ่ง แต่ก็ยังแย้มยิ้ม “สหายเต๋า เราขายสมบัติหายาก อาวุธ โอสถและวิชาลับมากมาย แต่มิได้ขายนิยายหากเจ้าจะซื้อ ไปซื้อที่อื่นดีกว่านะ”
นางมิได้ด่าใครตรง ๆ นั่นก็เพราะสมาชิกทุกคนของหอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลล้วนถูกอบรมมาอย่างดี
หากมาซื้อวิชาลับที่หอวาณิชมั่งคั่งกว้างไกลก็ว่าไปอย่าง แต่มาซื้อนิยายเนี่ยนะ
เจียงผิงอันปล่อยปราณกฎเกณฑ์ขั้นสองออกมา
เมื่อสัมผัสปราณนี้ เจ้าหน้าที่หญิงและผู้คนรายล้อมพลันสะท้าน
“สัตว์ประหลาดเฒ่าขอบเขตแปรเทวะ!”
ผู้ฝึกตนรายล้อมรีบดึงสายตาพิกลของตนกลับ มิกล้ามองมาอีกต่อไป
สัตว์ประหลาดเฒ่าเช่นนี้มิใช่ผู้ที่พวกเขาล่วงเกินได้
เจ้าหน้าที่หญิงรีบกล่าวขึ้น “ผู้อาวุโสเชิญไปที่ห้องส่วนตัวก่อนเจ้าค่ะ! ข้าจะติดต่อผู้รับผิดชอบให้”
ยอดฝีมือระดับนี้มิใช่ผู้ที่นางมารับรองได้
อย่าว่าแต่อีกฝ่ายจะมาซื้อนิยายเลย ต่อให้มาซื้อแป้งทอดก็ยังต้องต้อนรับขับสู้อย่างจริงจัง
พวกเขาหรือจะรู้ว่าเจียง
