“ฮึ่ม! ด้วยพลังฝีมือของท่านแม่ทัพที่เผยออกตอนนั้น…พลังฝีมือท่านมิได้อ่อนด้อยกว่าเจี่ยนชิวผิงแม้แต่นิดเดียว! ถึงข้าจะไม่กล้ารับรองว่าท่านแม่ทัพเราเอาชนะมันได้แน่ๆ แต่ไม่ใช่ปัญหาแน่นอนหากคิดจะต่อสู้ลากถ่วงเจี่ยนชิวผิงให้ผลออกมาเสมอ!”
“ใช่แล้ว ถึงผลจะออกมาเสมอ…แต่ตามกฏของกองทัพมังกรดำเรา เจี่ยนชิวผิงก็มิอาจชิงตำแหน่งของท่านแม่ทัพเราและกลายเป็นแม่ทัพของพวกเราได้!”
…
หลังได้เห็นพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียนไปแล้ว เหล่าทหารกองทัพมังกรดำใต้สังกัดต้วนหลิงเทียนก็มั่นใจในตัวต้วนหลิงเทียนอย่างมาก ไม่มีใครคิดว่าต้วนหลิงเทียนจะพ่ายแพ้ให้เจี่ยนชิวผิงสักคน!
“ฮึ่ม!”
ในขณะเหล่าทหารใต้สังกัดของต้วนหลิงเทียนกำลังจะเดินทางกลับค่ายพัก ก็มีเสียงสบถเยียบเย็นก็ดังขึ้นไปทั่วหุบเขา พาลให้พวกมันรู้สึกแก้วหูสะเทือนอยู่บ้าง
“นี่มัน…เสียงเจี่ยนชิวผิง!”
“มันเป็นอะไรของมันอีก?”
…
หลายคนที่ไดยินเสียสบถ ก็บอกได้ทันทีว่าเสียงใคร
“ไอ้พวกสวะ! พวกเจ้ากล้าแพร่ข่าวปลอมงั้นเหรอ?กล้าพูดว่าพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียนไม่ได้ง่ายดายเหมือนดั่งเซียนอมตะสวรรค์จันทร์ม่วงทั่วไป ทั้งไม่ได้อ่อนแอไปกว่าข้า!? รอให้ข้าชิงตำแหน่งแม่ทัพของต้วนหลิงเทียนมาได้ก่อน คอยดูไปเถอะว่าข้าจะจัดการพวกสวะเจ้าอย่างไร…”
