“อย่างไรก็ตามแม้ตำแหน่งแม่ทัพของเจ้ายากจะนั่งให้มั่นคง ทว่าเจ้าสามารถอยู่ในตำแหน่งไป่ฟูฉางได้อย่างไม่ต้องกังวลไปพักใหญ่…และยามใดที่เจ้าบรรลุถึงขอบเขตจินเซียนตะวันแดง ค่อยคิดเรื่องนั่งในตำแหน่งแม่ทัพก็ไม่สาย”
เฉินเฉวียนป้ากล่าวออกรอบนี้ เพียงเพื่อกล่าวเตือนต้วนหลิงเทียนเอาไว้ให้เตรียมตัวเตรียมใจ
“ว่าแต่ เจ้าเรียกว่าอะไรหรือ?”
เฉินเฉวียนป้ามองถามต้วนหลิงเทียน
“ต้วนหลิงเทียน”
เผชิญหน้ากับความน่าเกรงขามในฐานะผู้บัญชาการของเฉินเฉวียนป้า แต่ต้นจนจบทีท่าต้วนหลิงเทียนยังคงเหมือนเดิมไม่แปรเปลี่ยน กล่าวตอบออกไปด้วยน้ำเสียงท่าทางไม่นอบน้อมไม่ถือดี…
