เดินอยู่ดีๆ โดนคนแปลกหน้าที่ไหนก็มารู้มาขวางทางและยิงคำถามใส่ เป็นใครก็ไม่มีความสุข
“พี่ชายทั้ง 2 อย่างพึ่งโมโหไปเลย ข้าคิดจะถามอะไรพวกท่านเล็กๆน้อยๆ แค่ 2 เรื่องเอง”
เห็นทีท่าอาการไม่พอใจของทั้งคู่ ต้วนหลิงเทียนไม่ได้สนใจอะไร เพียงสะบัดมือคราหนึ่งเรียกหินอมตะระดับกลางออกมาจากแหวนพื้นที่ 2 ก้อนแล้วโยนขึ้นลงเบาๆในฝ่ามือ “ไม่ทราบหินอมตะระดับกลาง 2 ก้อน พอจะเป็นค่าเสียเวลาให้พี่ชายทั้ง 2 ตอบคำถามเล็กๆน้อยๆได้รึเปล่า”
พอเห็นต้วนหลิงเทียนเรียกหินอมตะระดับกลางออกมาโยนเล่นในมือ 2 ก้อน สองตาของชายทั้งคู่ก็ลุกวาวขึ้นมาทันที!
และพอได้ยินคำถามดังกล่าวของต้วนหลิงเทียนพวกมันก็เข้าใจเรื่องราวได้ไม่ยาก ทัศนคติของพวกมันจึงเปลี่ยนไปราวโลกพลิกคว่ำทันตาเห็น!
“ฮัยยาน้องชายท่านนี้ ไม่ทราบมีเรื่องอะไรจะถามพวกเราหรือ…เชิญเจ้าถามถามได้เลย!”
“ใช่ๆ! พวกเรารับรองได้เลยน้องชาย หากเป็นเรื่องที่พวกเรารู้ล่ะก็ พวกเรายินดีตอบหมด”
เรียกว่าทั้ง 2 คนมองต้วนหลิงเทียนด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ผิดกับก่อนหน้าลิบลับ
‘อย่างที่เค้าว่าไว้ไม่มีผิด มีเงินก็ใช้ผีโม่แป้งได้…’
ต้วนหลิงเทียนลอบทอดถอนในใจ จากนั้นเขาก็ไม่เกรงใจอะไรกล่าวถามทั้งสองออกไปตรงๆ “ข้าอยากรู้เรื่องที่พี่ชายทั้ง 2 พึ่งคุยกันเมื่อกี้น่ะ โลกใบเล็กที่พวกท่านว่ามันคืออะไรเหรอ?”
