‘สุดท้ายแล้ว…เวลาก็เหลือแค่ 1,000 ปีเท่านั้น’
คิดถึงสิ่งที่เซี่ยเจี๋ยบอกไว้ก่อนกลับดินแดนแห่งทวยเทพ หน้าต้วนหลิงเทียนก็อดจมลงไม่ได้
เพราะจากที่เซี่ยเจี๋ยบอกไว้…
หลังจากนี้อีกพันปี เมื่ออะไรๆเข้าที่เข้าทาง บิดาของเค่อเอ๋อจะกลับมาจัดการเรื่องงานแต่งของเค่อเอ๋อกับอวิ๋นชิงเหยียนอีกครั้ง…
ด้วยเหตุนี้เขาก็เหลือแต่ความคิดรีบร้อนยกระดับพลังตัวเองให้เร็วที่สุดเท่านั้น!
เขาไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่นนอกเหนือจากนั้น เพราะในตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้ก็มีแค่เรื่องนี้
‘ก่อนอื่นลองสะกดรอยตามพวกมันไปเมืองเฉวี่ยโยวก่อน คราวนี้จะได้รู้ว่าที่ไหนมีสภาพแวดล้อมในการบ่มเพาะดีที่สุด…และข้าควรไปบ่มเพาะที่ไหน…’
นี่คือ จุดประสงค์ ที่ต้วนหลิงเทียนคิดเข้าเมืองเฉวี่ยโยว
เขาเป็นคนที่พึ่งขึ้นมายังหลิงหลัวเทียนแห่งนี้ เนื่องจากทรัพยากรในการบ่มเพาะใดๆของระนาบโลกียะก็ไม่อาจนำขึ้นมาได้ จึงกล่าวได้ว่าตอนนี้เขาเป็นคนยากจนข้นแค้นคนหนึ่ง…
แต่เขาก็รู้ดี
ถึงจะนำทรัพยากรบ่มเพาะอะไรจากระนาบโลกียะมามันก็ไร้ค่าสำหรับเขาตอนนี้…
เพราะพลังวิญญาณฟ้าดินที่อยู่ในหินเซียนหรือโอสถสมุนไพรใดๆของระนาบโลกียะ มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับการบ่มเพาะพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดอีกต่อไป
นอกจากนี้สถานที่แห่งนี้ยังเป็นหลิงหลัวเทียนที่ต้วนหลิงเทียนไม่รู้จักและไม่เคยได้ยิน เช่นนั้นต้วนหลิงเทียนก็ไม่รู้ที่ทางและรายละเอียดใดๆเลย
