“คุณชายท่านนี้ ใบสารทลี้ลับนี่เดิมทีข้าคิดขายมัน 12 หินอมตะระดับต่ำต่อมัดด้วยนา…แต่ข้ารู้สึกถูกชะตาความองอาจของคุณชายไม่น้อย ข้าจึงลดพิเศษให้ท่าน…คิดแค่ 10 หินเซียนอมตะระดับต่ำต่อมัดเท่านั้น”
หลังจากเดินสำรวจเมืองเฉวี่ยโยวไปสักพัก ต้วนหลิงเทียนก็เดินมาถึงถนนคนเดินสายหนึ่งที่มีแผงลอยตั้งเรียงรายเป็นแถว ทั้งได้ยินเสียงต่อราคาถามหากันจอแจ คึกคักมีชีวิตชีวานัก
‘หินอมตะ? หินอมตะระดับต่ำ?’
ต้วนหลิงเทียนที่บังเอิญได้ยินเสียงพ่อค้าคนหนึ่งกล่าวถึงหินอมตะก็อดไม่ได้ที่จะหันไปมองชม พอดีกับที่ได้เห็นชายคนหนึ่งกำลังยื่นส่งก้อนหินสีฟ้าอ่อนออกมายื่นส่งไปให้พ่อค้าเจ้าของแผงสิบชิ้น
ด้านพ่อค้าเจ้าของแผงก็ยื่นส่งมัดสมุนไพรให้ไปอย่างยิ้มแย้ม
‘นี่เป็นสกุลเงินที่ใช้กันบนแดนสวรรค์ หินอมตะ ที่ว่างั้นเหรอ? มันจะเอามาใช้บ่มเพาะพลังเหมือนหินเซียนได้รึเปล่า?’
ตอนที่ยังอยู่ในระนาบเหยียนหวง ต้วนหลิงเทียนก็เคยได้ยินเซียนหยวนจื่อกล่าวถึงสกุลเงินที่ใช้ในการทำธุรกรรมต่างๆบนแดนสวรรค์ด้วยเช่นกัน
อย่างไรก็ตามเขาไม่เคยเห็นหินอมตะมาก่อน จึงไม่รู้ว่ามันมีหน้าตาเป็นอย่างไร
ตอนนี้พอได้เห็นการซื้อขายกันที่แผงลอย ต้วนหลิงเทียนจึงได้เห็นหน้าตาหินอมตะที่ว่านั่นเสียที
‘นี่น่ะเหรอหินอมตะ ดูเหมือนในแหวนของทหารทัพมังกรเงินนั่นจะมีอยู่ไม่น้อยเลย!’
เพียงห้วงคิดเดียวสำนึกสติต้วนหลิงเทียนก็สอดส่องไปดูภายในแหวนทันที
