‘มัน…ไฉนยังรอดมาได้…มันก็แค่เซียนอมตะสวรรค์จันทร์แดงที่พึ่งขึ้นมาหลิงหลัวเทียนมิใช่หรือไร?’
เรียกว่าตอนนี้ยิ่งมองไป่ฟูฉางวัยกลางคนก็ยิ่งไม่เข้าใจ สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อทั้งตกใจ
เหล่าสือฟูฉางทั้ง 8 ก็ได้แต่หันหน้ามองกันตาลอย
“นี่มัน…เป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?”
“มันพึ่งขึ้นสวรรค์มาหยกๆ ไฉนรอดจากพลังวิญญาณของไป่ฟูฉางได้…มันทำได้อย่างไรกัน!?”
“ช่าง…เหลือเชื่อนัก!”
“เมื่อครู่ตอนที่ไป่ฟูฉางบอกว่าจะใช้ใช้การโจมตีวิญญาณจัดการมัน ข้าก็พึ่งจะมาฉุกคิดเรื่องนี้ได้…แต่มาตอนนี้ช่างโชคดีนักที่ข้าไม่ทันนึกถึงเรื่องนี้แต่แรก ไม่งั้นข้าได้ตายแน่!”
…
ตอนนี้เหล่าสือฟูฉางทั้ง 8 ต่างอื้ออึงสับสนกันนัก
“มัน…มันทำได้ยังไง…มันไฉนรับการโจมตีทางวิญญาณของไป่ฟูฉางได้ โดยที่ไม่เป็นอะไรเลยแบบนั้น!?”
หวังเวยที่มองต้วนหลิงเทียนอยู่ อดไม่ได้ที่จะเผยความหวาดกลัวให้เห็นเต็มใบหน้า
เพราะมันเองก็พึ่งจะมาคิดถึงเรื่องใช้พลังวิญญาณฆ่าต้วนหลิงเทียนได้เมื่อครู่เช่นกัน
ตอนนี้พอย้อนนึกดูแล้ว หากมันใช้พลังวิญญาณเล่นงานต้วนหลิงเทียนตั้งแต่แรกขึ้นมา มันต้องเพาะสร้างความแค้นที่ต้องตายกันไปข้างกับต้วนหลิงเทียนแน่นอน…
และดูจากพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียนตอนนี้ ต่อให้เป็นไปฟูฉางทั้ง 2 ก็ไม่น่าจะขวางต้วนหลิงเทียนไม่ให้ฆ่ามันได้!
“เว้นเสียแต่…เจ้าจักมียอดสมบัติสวรรค์คุ้มกันวิญญาณ!”
