หลังเข่นฆ่าไป่ฟูฉางหนุ่มแห่งทัพมังกรเงินและริบแหวนพื้นที่มันมาแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็สวมแหวนและเก็บศาสตราเซียนอมตะทั้ง 2 เล่มที่พึ่งได้มาลงแหวน ก่อนจะเหินร่างจากไปทันที
เพียงชั่วพริบตาแผ่นหลังของเขาก็หายไปจากสายตาคนของทัพมังกรเงินทั้ง 9…
“ท่านไป่ฟูฉาง…พวกเราจะปล่อยมันไปเช่นนี้หรือ?”
หลังจากที่ต้วนหลิงเทียนจากไปแล้ว หวังเวยพลันหันไปมองไป่ฟูฉางที่เหลือพลางกล่าว “หากเรื่องในวันนี้แพร่ออกไป…พวกเราจะเอาหน้ากองทัพมังกรเงินไปไว้ที่ใด?”
“เซียนอมตะสวรรค์หน้าใหม่ที่พึ่งขึ้นมายังหลิงหลัวเทียน หลังฆ่าไป่ฟูฉางของทัพมังกรเงินเรา กลับจากไปอย่างไร้เรื่องราว…หากเรื่องนี้ล่งรู้ถึงหูพวกทัพมังกรดำขึ้นมา พวกมันไม่พ้นหัวเราะเยาะทัพมังกรเงินของพวกเราแน่!”
วาจาท้ายประโยคของหวังเวยเผยความไม่พอใจออกมาให้เห็นชัด
แน่นอนว่าความไม่พอใจที่เผยออก…ราวกับมันคิดถึงกองทัพมังกรเงินของมันนั้น ไม่ใช่เพราะมันคิดแบบนั้นจริงๆ! แต่เพราะมันอยากล้างแค้นให้ตัวเองเท่านั้น!!
เพราะสุดท้ายแล้วต้วนหลิงเทียนก็ทำลายแขนกับขาของมันไปอย่างละข้าง!
“หึ! อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ว่าเจ้าคิดอาศัยทัพมังกรเงินล้างแค้นส่วนตัว!!”
ในฐานะไป่ฟูฉางของทัพมังกรเงิน ชายวัยกลางคนไหนเลยจะเป็นตะเกียงประหยัดน้ำมัน พอได้ยินมันก็หันไปมองกล่าวกับหวังเวยเสียงเย็น ทำให้หวังเวยรีบก้มหน้าลงไปอย่างแตกตื่นทันที
