ว่าพลังลึกลับที่อยู่ๆก็ปรากฏขึ้นฉกชิงศาสตราเซียนอมตะคู่กายไปหน้าตาเฉยนั่น! สมควรเป็นการลงมือขอชายหนุ่มชุดม่วงที่พึ่งขึ้นสวรรค์คนนี้มาเป็นแน่! หาไม่แล้วศาสตราเซียนอมตะคู่กายของพวกมันคงไม่วิ่งโร่ไปเข้ามืออีกฝ่ายแบบนี้!!
“เจ้าใช้วิชาผีสางอันใดกันแน่?!”
ไป่ฟูฉางแห่งทัพมังกรเงินทีแลดูหนุ่มแน่น ยามมองไปยังต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง สองตาของมันก็เร่าร้อนปานเพลิงไฟ ยังเป็นเปลวไฟแห่งความโลภที่ลุกโชนเร่าๆ!
ราวกับมันลืมเลือนไปหมดสิ้นแล้ว…
ว่าหากเมื่อครู่ไม่ใช่เป็นเพราะต้วนหลิงเทียนหยุดมือ มันคงตายตกไร้ศพให้กลบฝัง!
อย่างไรก็ตาม ต้วนหลิงเทียนเพิกเฉยคำถามของไป่ฟูฉางทั้ง 2 และกล่าวออกมาเสียงเรียบว่า
“ถึงแม้ข้าจะรู้ดีว่าที่พวกเจ้าคิดช่วยชีวิตข้าเป็นเพราะต้องการวรยุทธ์เซียนอมตะทั้งเวทย์พลังที่ข้ามี…แต่ในเมื่อพวกเจ้าไม่ได้มีใจคิดฆ่าข้า เช่นนั้นข้าก็ไม่คิดฆ่าเจ้า…”
“ส่วนยอดสมบัติสวรรค์ 2 ชิ้นนี่…ถือซะว่าเป็นค่าทำขวัญให้ข้าแล้วกัน”
ต้วนหลิงเทียนพอกล่าวจบคำ เขาก็หันไปมองรอบๆ และเตรียมจะเหินร่างจากไป ไม่แยแสอะไรไป่ฟูฉางทั้ง 2 และสือฟูฉางทั้ง 8 แห่งทัพมังกรเงินอีกเลย…
แต่ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังจะเหินร่างจากไปนั้นเอง
“ไอ้หนู! หยุด!!”
