ชายวัยกลางคนในชุดเกราะสีเงินกล่าวสืบต่อ “และสระกำเนิดเซียนอมตะที่เจ้าพึ่งขึ้นมาก็เป็นแค่หนึ่งในสระกำเนิดเซียนอมตะจำนวนมากของเมืองเฉวี่ยโยวเราเท่านั้น…และผู้ที่ขึ้นจากสระกำเนิดเซียนอมตะแห่งนี้ก็จะถูกจัดการดูแลโดยสือฟูฉางในกองทัพมังกรเงินอย่างพวกเรา…พวกเราแต่ละคนมีหน้าที่รับตัวพวกเจ้าจำนวน 100 คนไปลงทะเบียน”
“รับตัว?”
ได้ยินคำดังกล่าวอีกรอบ ต้วนหลิงเทียนก็ถามออกไปเสียงเรียบ “เมื่อครู่ข้าเหมือนจะได้ยินเรื่องนี้มาแล้ว…เห็นว่าพวกเจ้าจะรับตัวพวกเราไปลงทะเบียนเข้าค่ายอะไรสักอย่าง…หรือค่ายที่พวกเจ้าว่าก็คือค่ายของกองทัพมังกรเงิน?”
“ไม่ผิด”
ชายวัยกลางคนเกราะเงินพยักหน้า
“แล้วทำไมพวกเราต้องไปรายงานตัวอะไรที่ค่ายทัพมังกรเงินของพวกเจ้าด้วย?”
ต้วนหลิงเทียนหยีตา
“เพราะนี่เป็นกฏ…ผู้ที่ขึ้นมายังมณฑลจิ่วโยวจะต้องถูกนำตัวไปยังแต่ละค่ายของกองทัพที่รับผิดชอบพื้นที่ส่วนนั้น และทำงานใต้บังคับบัญชาของกองทัพตามเวลาที่กำหนด”
ชายวัยกลางคนเกราะเงินกล่าว “มีเพียงผู้ที่ทำงานรับใช้ครบพันปีแล้วเท่านั้น ถึงจะได้รับอิสรภาพ”
“รับใช้พันปี…ถึงจะเป็นไท?”
ลูกตาต้วนหลิงเทียนหดเล็กลงทันที อดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มกล่าวเย้ยออกมาว่า “ช่างเป็นกฏที่ครอบงำผู้คนเสียจริง…ถึงขั้นบีบคั้นให้เซียนอมตะสวรรค์หน้าใหม่เป็นขี้ข้าถึงหนึ่งพันปี!”
“แต่…”
