หลังกล่าวขอบคุณหวังเวยแล้ว เฝิงชิงยังเหลือบมองไปทางต้วนหลิงเทียนอีกครั้ง กล่าวออกด้วยรอยยิ้มบางๆ สุดท้ายค่อยนำเหล่าเซียนอมตะสวรรค์หนน้าใหม่ทั้งหลายไปลงทะเบียน
หลังจากที่เฝิงชิงและคนอื่นๆจากไปแล้ว ในสระกำเนิดเซียนอมตะที่มีขนาดราวๆสนามฟุตบอล นอกจากผู้ที่ยังไม่ได้สติเพราะยังไม่กลายเป็นเซียนอมตะสวรรค์ ก็คงเหลือแค่ต้วนหลิงเทียนเท่านั้น ข้างสระก็มีหวังเวยที่รอคอยด้วยสายตาอำมหิต!
“เจ้าอยากรอ…ก็เชิญรอได้ตามใจ”
ต้วนหลิงเทียนเหลือบมองหวังเวยด้วยสายตาเฉยเมย กล่าวออกด้วยน้ำเสียงไม่แยแส
กล่าวจบคำ ต้วนหลิงเทียนก็ไม่สนใจหวังเวยที่มีโมโหเป็นฟืนไฟแต่อย่างไร หันมาสนใจพลังงานในสระกำเนิดเซียนอมตะทันที
เป็นพลังงานที่คล้ายๆกับพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดแต่ทว่าก็มีความแตกต่างกับพลังงานเซียนอมตะต้นกำเนิดไม่น้อย ยังสร้างความอบอุ่นและให้ความรู้สึกอ่อนโยนกับเขาอย่างมาก
ทำให้เขารู้สึกสบายตัวราวแช่น้ำอุ่น
‘ลองท่านอาสามอุตส่าห์กำชับข้าไว้เป็นพิเศษ ว่าหลังขึ้นสวรรค์แล้วอย่าได้รีบออกจากสระกำเนิดเซียนอมตะ ให้ข้าขัดเกลาชีพจรสวรรค์ทั้ง 99 สายให้มากที่สุดแบบนั้น…หมายความว่าสิ่งนี้ต้องมีประโยชน์กับข้าอย่างมาก’
ถึงแม้เขากับเซี่ยเจี๋ยจะเคยพบกันเพียงครั้งเดียว และไม่นับว่าเป็นคนคุ้นเคยอะไร
