พอได้รับฟังคำอธิบายของเฝิงชิง เหล่าเซียนอมตะสวรรค์หน้าใหม่ก็รู้สาเหตุที่ทำให้พวกมันไม่ได้ขึ้นไปยังระนาบเทวโลกที่คุ้นเคยทันที
ที่แท้ทุกเรื่องราวเกิดขึ้นเพราะ ความปั่นป่วนของมหาสหัสโลกธาตุที่จะมีขึ้นทุกๆหมื่นปี…
“ลิขิตฟ้าไม่อาจฝืน…นี่สมควรเป็นโชคชะตาและวาสนาของพวกเรา!”
“ใช่แล้ว การที่พวกเราได้มาปรากฏที่นี่ ผู้ใดกล้าบอกได้ว่าเป็นเรื่องร้ายมิใช่พรหมลิขิต? ถึงจะเป็นการมาโผล่ที่นี่โดยบังเอิญ…แต่ไม่แน่ก่อนจะออกจากระนาบเทวโลกแห่งนี้กลับไปยังระนาบเทวโลกที่คุ้นเคย พวกเราอาจได้พบวาสนาอันใดก็ได้”
“แค่พูดมันก็ง่าย…จะพรหมลิขิต วาสนาหรือโชคชะตาอันใดก็แล้วแต่ พวกเจ้ามิได้ยินที่หวังเวยกล่าวเมื่อครู่หรือไร? หน้าใหม่อย่างพวกเราที่พึ่งขึ้นมา คิดจะเดินทางข้ามไปยังระนาบเทวโลกที่ต้องการมิใช่เรื่องง่าย…”
…
ในบรรดาเซียนอมตะสวรรค์ที่พึ่งมาถึงแม้จะมีหลายคนที่มองโลกในแง่ดี แต่ก็มีไม่น้อยที่ไม่เป็นอย่างนั้น
อย่างแรกยังแลดูคึกคักไม่เป็นไร อย่างหลังกลับแลดูเคร่งเครียด
“เงียบ!”
ทันใดนั้นเองมีเสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง สยบเสียงเซ็งแซ่ของทุกคนในสระกำเนิดเซียนอมตะทันที
เป็นชายหนุ่มร่างท้วมนามหวังเวยในชุดเกราะสีเงิน มองตวาดทุกคนไม่เว้นต้วนหลิงเทียนด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย
