อีกทั้งด่านพลังฝึกปรือของเขาก็ได้บรรลุถึงขอบเขตเซียนอมตะสวรรค์อย่างไม่รู้ตัว
‘เฮ่ย…แล้วเสื้อผ้าข้าหายไปไหนหมดแล้วล่ะ!?’
ขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็พบว่าตอนนี้ตัวเขากำลังเปลือยเปล่าล่อนจ้อนไม่ได้สวมใส่สิ่งใดอยู่เลย ยังโชคดีนักที่ไอหมอกสีขาวที่ฟุ้งตลบไปทั่วสระกำเนิดเซียนอมตะแห่งนี้ได้ปกคลุมร่างกายเขาเอาไว้ ทำให้ยากจะมีใครมองเห็นได้ว่าเขากำลังยืนเปลือยเปล่าเผยหลิงเทียนน้อยที่กำลังห้อยโทงเทงให้โลกเชยชม
‘แล้วทำไม…คนอื่นๆกลับมีเสื้อใส่กันหมดเลยล่ะ?’
ขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็พบว่า คนอื่นๆรอบกาย ล้วนแล้วแต่มีเสื้อผ้าสวมใส่กันหมด ไม่มีใครแก้ผ้าให้ห้อยโทงเทงรับลมเย็นแบบเขาเลย…
อย่างไรก็ตามเพียงสังเกตให้ดีต้วนหลิงเทียนก็พบว่า…
เสื้อผ้าของทุกคนโดยรอบนั้น หาใช่เสื้อผ้าที่ถูกสร้างจากผ้าที่แท้จริงไม่!
‘เสื้อผ้าที่คนอื่นใส่กัน…ล้วนแล้วแต่เป็นเสื้อผ้าที่ควบแน่นขึ้นจากพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดเจือปนกับพลังเซียนต้นกำเนิดทั้งนั้น…’
ไม่นานต้วนหลิงเทียนก็พบว่า
กระทั่งผู้คนโดยรอบที่หลับตาและยังไม่ได้สติอะไร ก็มีเสื้อผ้าสวมใส่อยู่ก่อนแล้ว
‘ยิ่งไปกว่านั้นเสื้อผ้าที่ทุกคนควบแน่นจากพลังเซียนต้นกำเนิดกับพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดก็บังเกิดความเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา…พลังเซียนต้นกำเนิดนั่นถูกพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดดูดซับอยู่ตลอดเวลา’
