หากทว่าการกล่าววาจาว่าจะฆ่าล้างตระกูลกงซุนตอนนี้ ช่างให้รสชาติที่แตกต่างจากวาจาที่ประกาศตอนพึ่งมาถึงนัก…
เพราะก่อนหน้ามีแค่ไม่กี่คนที่เชื่อว่าต้วนหลิงเทียนจะมีปัญญาทำแบบนั้นได้จริง
แต่ตอนนี้มีไม่กี่คนที่สงสัยว่าต้วนหลิงเทียนมีปัญญาทำจริงหรือไม่…
วูบ วูบ
สีหน้าท่าทีของกงซุนเวิ่นเทียนกับกงซุนหงเปลี่ยนไปอีกครั้ง สุดท้ายก็เป็นกงซุนเวิ่นเทียนที่เผยอาการเศร้าโศกเสียใจออกมา หลังจากที่มันปล่อยซูหลี่แล้ว ร่างมันก็สั่นระริกไปราวบังเกิดความไม่ยินยอมพร้อมใจถึงขีดสุด
ปงงงง!!
บังเกิดพลังมหาศาลขุมหนึ่งปะทุระเบิดออกมาจากร่างของมัน ก่อนที่จะกลืนกินตัวมันเอง!
หลังจากนั้นไม่นาน กลิ่นอายของกงซุนเวิ่นเทียนก็อันตรธานหายไปอย่างสมบูรณ์…
แต่ต้นจนจบ กงซุนเวิ่นเทียนไม่คิดจะร้องขอให้ต้วนหลิงเทียนรับปากหรือสาบานอะไรแม้แต่น้อย ว่าหลังมันกับกงซุนหงตายแล้ว จะไม่แตะต้องชีวิตคนตระกูลกงซุน…
เหตุผลเป็นเพราะมันรู้ตัวดี ว่ามันไม่มีคุณสมบัตมากพอจะต่อรองอะไรกับต้วนหลิงเทียนทั้งนั้น ขณะเดียวกันตัวมันก็ไม่เหลือหนทางให้เลือกแล้ว…
“ท่านบรรพบุรุษ!!”
ขณะเดียวกับที่กงซุนเวิ่นเทียนฆ่าตัวตายและกลิ่นอายของมันดับสูญไป เหล่าคนตระกูลกงซุนที่ลอยชมเรื่องราวในห้วงอวกาศก็อดไม่ได้ที่จะร่ำร้องออกมาด้วยความเสียใจ!
“ไม่! ข้าไม่อยากตาย! ข้าไม่อยากตาย!!”
