“ข้าชื่อ ต้วนหลิงเทียน…มาที่นี่เพื่อตามหาพี่ชายเซียนหยวนจื่อ แต่ข้าไม่รู้ว่าตอนนี้พี่เซียนหยวนจื่อได้กลับออกมาจากแดนลับต่างสวรรค์แล้วรึยัง?”
ต้วนหลิงเทียนยิ้มตอบไปอย่างสุภาพ
เพราะสุดท้ายแล้วเขามาที่นี่ก็เพื่อมาหาคน ไม่ได้มาหาเรื่อง
“ต้วนหลิงเทียน?!”
แทบจะทันทีที่ต้วนหลิงเทียนกล่าวจบคำ ผู้คนในหน่วยลาดตระเวนของวังเซียนหยวนไม่ว่าจะหัวหน้าหรือลูกน้องก็อดไม่ได้ที่จะหยีตาลง
หัวหน้าหน่วยลาดตระเวนถึงกับมองจ้องต้วนหลิงเทียนอย่างละเอียด
รูปร่างหน้าตาหล่อเหลาเยาว์วัย ชุดที่สวมใส่เป็นสีม่วงแลดูโดดเด่น
นี่คือลักษณะของต้วนหลิงเทียนในข่าวลือ!
“นะ…นั่นคือ ป้ายม่วงทอง!!”
ไม่นานหัวหน้าหน่วยลาดตระเวนก็แลเห็นป้ายม่วงทองในมือต้วนหลิงเทียน จังหวะนี้มันจึงยืนยันตัวตนต้วนหลิงเทียนได้อย่างแน่ชัด
ความเฉยเมยไร้แยแสในแววตาหายวับไปทันใด ยังแปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อนทั้งเร่งโค้งคำนับอย่างเคารพ กล่าวออกด้วยน้ำเสียงสุภาพว่า “ผู้น้อยขอคารวะใต้เท้าต้วนหลิงเทียน เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบท่าน!”
“คารวะใต้เท้าต้วนหลิงเทียน!”
“คารวะใต้เท้าต้วนหลิงเทียน!”
…
สมาชิกหน่วยลาดตระเวนที่เหลือพอเห็นหัวหน้าประสานมือโค้งคารวะทักทายต้วนหลิงเทียน พวกมันก็เร่งทำความเคารพตามทันที
