เพราะอย่างน้อยๆเขาก็พบว่า ทันทีที่เขาแผ่สำนึกเทวะออกไปหมายสำรวจมันนั้น ชิ้นส่วนโลหะประหลาดดังกล่าวจะเปล่งพลังอำนาจลี้ลับสุดหยั่งถึงออกมา และสามารถกลืนกินสำนึกเทวะของเขาได้อย่างหมดจด! และพอมองให้ดีก็พบว่าต้นตอของพลังลี้ลับดังกล่าว คล้ายจะมีที่มาจากอักขระและลวดลายประหลาดที่สลักไว้บนชิ้นส่วนโลหะประหลาดนี่…!!
“นี่มันยังไงกันแน่?”
สุดท้ายต้วนหลิงเทียนก็ได้แต่หยุดการแผ่สำนึกเทวะออกไปตรวจสอบ กระทั่งยังถอนสำนึกเทวะกลับมา และมองจ้องชิ้นส่วนโลหะประหลาดในมือด้วยความหวาดกลัว…
ยิ่งมองมันมากเท่าไหร่ เขาก็รู้สึกว่ากำลังมองต้นตอของหายนะ!
เรียกว่าความรู้สึกยามถือชิ้นส่วนโลหะแตกตอนนี้ ยังไม่ต่างอะไรจากกำลังถือเผือกร้อนชิ้นหนึ่ง…
“สำนึกเทวะล้วนมีต้นตอมาจากพลังวิญญาณ…ในเมื่อมันสามารถกลืนกินสำนึกเทวะข้าได้ง่ายดายไม่ต่างหนึ่งหยดน้ำจมหายไปในมหาสมุทร…ไม่รู้ว่ามันจะกลืนกินพลังวิญญาณจากทักษะวิญญาณ หรืออำนาจจิตได้รึเปล่า?”
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ต้วนหลิงเทียนก็สะท้านไปถึงวิญญาณ และเริ่มลองใช้พลังวิญญาณของเขาจู่โจมออกไปยังชิ้นส่วนโลหะแตกๆทันที!
และฉากเรื่องราวเดิมๆพลันฉายวนซ้ำ!
พลังวิญญาณที่ควบรวมออกไปดั่งเกลียวคลื่นของต้วนหลิงเทียน กลับถูกพลังลี้ลับยากหยั่งถึงที่แผ่ออกมาจากชิ้นส่วนโลหะแตกหักกลืนกินจนหมดสิ้น! ไม่อาจสร้างผลกระทบใดๆให้ชิ้นส่วนโลหะประหลาดนี่ได้เลย…!!
