ต้วนหลิงเทียนได้วางแผนไว้แล้ว ว่าหลังจากเสร็จเรื่องในระนาบเซียนเมื่อไหร่ เขาจะรีบออกเดินทางไปยังระนาบเหยียนหวงทันที จากนั้นก็ฝึกฝนบ่มเพาะอยู่ในระนาบเหยียนหวงเพื่อรอคอยให้พลังเซียนอมตะจากสวรรค์สาดส่องลงมาฉุดดึงเขาขึ้นไป…
ตอนนี้เกรงว่าแม้แต่ต้วนหลิงเทียนเองก็ยังไม่รู้ตัว…
ว่าที่ไฉนเขาจึงรู้สึกอยากรีบออกไปจากระนาบเซียนแห่งนี้ให้พ้นๆโดยเร็วนั้น ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะ จิตใต้สำนึกของเขารู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้คือสถานที่แห่งความทุกข์ของเขา! ยิ่งเขาอยู่ที่นี่เท่าไหร่…เขาก็ยิ่งคิดถึงเค่อเอ๋อและคนอื่นๆในครอบครัวรวมทั้งเหล่าสหายที่ถูกอวิ๋นชิงเหยียนจับไปมากขึ้นเท่านั้น!!
และเมื่อไหร่ก็ตามที่คิดถึงทุกคน เขาก็อดไม่ได้ที่จะโทษตัวเองที่ไร้ประโยชน์ ชิงชังความอ่อนแอไร้พลังของตัวที่ทำอะไรไม่ได้เลย
“จะว่าไป ไม่รู้จริงๆด้วยระดับพลังของข้าตอนนี้…หากข้าใช้พลังขึ้นมา ปรากฏการณ์ฟ้าดินที่นี่จะเป็นยังไงบ้าง…”
ต้วนหลิงเทียนย่อมยังไม่ลืม ว่าทวีปเมฆาล่องนั้น นับเป็นสถานที่อันแปลกประหลาดประการหนึ่ง นั่นคือยามเมื่อผู้ฝึกตนใช้พลังออกมา พลังวิญญาณฟ้าดินในสวรรค์และโลกจะตอบรับพลังงานของผู้ใช้ และเริ่มก่อสร้างปรากฏการณ์ฟ้าดินเผยให้เห็นพลังความแข็งแกร่งออกมา
เงาร่างช้างแมมมอธโบราณเอย มังกรโบราณเอย มังกรดำเอย…
ซู่มม!!
