อนิจจาปรากฏการณ์ของนางก็ไม่ต่างอะไรจากต้วนหลิงเทียนเลย ปรากฏให้เห็นเพียงแพเมฆดำเท่านั้น ไม่มีช้างแมมมอธโบราณ มังกร หรือมังกรดำอะไร
“สงสัยระดับพลังของพวกเราจะสูงเกินไป ไอ้ปรากฏการณ์ฟ้าดินที่เจ้าว่าคงไม่อาจรวบรวมพลังวิญญาณฟ้าดินมากพอจะก่อเกิดเงาร่างมังกรคชสารอะไรของเจ้าให้ครบจำนวนได้ในเวลาอันสั้น…”
ถังเซี่ยวเซี่ยวเดา
“ก็คงอย่างนั้นล่ะ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า และเลิกล้มทันที
“หืม?”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังจะเลิกล้ม และเตรียมกลับบ้านเกิดเพื่อไปลอบมองเหล่าสหายพร้อมถังเซี่ยวเซี่ยว ร่างเขาก็ชะงักไปทันใด
คล้ายมีอะไรบางอย่างที่นึกไม่ถึงเกิดขึ้น!
“มีอะไรหรือ?”
ถังเซี่ยวเซี่ยวก็ชะงักเล็กน้อย และหันไปมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยสงสัย
อย่างไรก็ตามคราวนี้ต้วนหลิงเทียนไม่ตอบคำอะไรเพียงยกมือขึ้นมา
และพอเขายกมือขึ้นมา ก็ปรากฏป้ายหยกป้ายหนึ่งผุดขึ้นจากความว่างเปล่า ตัวป้ายหยกยังคงเปล่งแสงลี้ลับออกมาเหมือนเดิม…
“เอ๋ ป้ายหยกนี่มัน…ไม่ใช่ป้านหยกที่อาวุโสเซี่ยเจี๋ยมอบไว้ให้เจ้าหรอกเหรอ?”
ถังเซี่ยวเซี่ยวย่อมจดจำได้ว่าป้ายหยกดังกล่าว ต้วนหลิงเทียนได้รับมาจากตัวตนทรงพลังที่ประกาศตัวว่าชื่อ เซี่ยเจี๋ย จากดินแดนแห่งทวยเทพ
ทันใดนั้นเอง
วู้มมม!!
