ตอนนี้สมาชิกเผ่าปีศาจทั้งหลาย นอกจากความรู้สึกผิดหวังแล้ว ในใจก็หลงเหลือเพียงความหวังเดียวเท่านั้น…
หวังว่าต้วนหลิงเทียนจะเมตตาละเว้นชีวิตพวกมัน…
เพราะสถานการณ์ตรงหน้าได้บอกให้พวกมันรู้ดี ว่าเผ่าปีศาจพ่ายแพ้แล้ว! ยังพ่ายแพ้อย่างย่อยยับไร้หนทางพลิกฟื้นใดๆ!!
ต่างจากเผ่าปีศาจที่กำลังรู้สึกสูญเสียสิ้นหวัง ด้านฝั่งผู้ฝึกตนมนุษย์ล้วนตื่นเต้นยินดีกันยกใหญ่!
“ให้ตายเถอะ! ที่แท้ต้วนหลิงเทียนกลับร้ายกาจถึงขนาดนี้!!”
“ฟังจากเฒ่าชราเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์ของเผ่าปีศาจนั่นพูด…ความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียนไม่ได้อ่อนด้อยไปกว่าภรรยางั้นเหรอ?”
“ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบนั้น…เพราะอย่างน้อยๆมันก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของต้วนหลิงเทียนเลย ยิ่งไปกว่านั้นแต่ต้นจนจบต้วนหลิงเทียนไม่ได้ใช้ยอดสมบัติสวรรค์อันใด…หาไม่แล้วความแข็งแกร่งของต้วนหลิงเทียนต้องน่ากลัวกว่านี้อีก!”
“ข้าละอายใจยิ่ง ก่อนหน้าข้านึกว่าต้วนหลิงเทียนมันหยิ่งเกินไป ลำพองตนเกินไป…ที่แท้เป็นข้าใช้ความคิดคนถ่อยหยั่งวัดวิญญูชน!”
“อย่าว่าแต่เจ้าประเมินมันต่ำไป…พวกเราทั้งหมดล้วนดูเบามันแล้วจริงๆ!”
…
หลายๆคนพอนึกถึงเรื่องก่อนหน้าที่คิดว่าต้วนหลิงเทียนหยิ่งผยองบ้าง ถือดี อวดดีบ้าง ตอนนี้ก็รู้สึกเสมือนใบหน้าร้อนผ่าวพิกล
เรียกว่าความจริงได้ตบหน้าพวกมันดังฉาด!
ทำให้พวกมันรู้สึกกระดากทั้งละอายใจนัก!
