ต้องทราบด้วยว่า ก่อนเกิดเรื่องวันนี้ ในสายตาของพวกมันนั้น…
บรรพบุรุษวังคลื่นสวรรค์ไม่ต่างอะไรจากเทพ! ยังเป็นเทพผู้พิทักษ์ของวังคลื่นสวรรค์!!
พวกมันย่อมไม่เคยคิดเคยฝัน ว่าวันหนึ่งจะมีคนฆ่าบรรพบุรุษของพวกมันได้!
ขวับ
ในขณะที่คนของวังคลื่นสวรรค์กำลังมองไปยังต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาหวาดกลัวเสียขวัญ ถังเซี่ยวเซี่ยวที่ลอยห่างต้วนหลิงเทียนไม่ไกล อยู่ๆก็คุกเข่าลงกลางอากาศ หันหน้าไปยังทิศทางที่ตั้งดาราจักรเชียนจีที่มีนิกายถังอยู่
“ท่านบรรพบุรุษผู้เฒ่า ท่านเห็นแล้วหรือไม่ว่าสารเลวเฒ่าที่ฆ่าท่าน ตอนนี้มันตกตายแล้ว”
“ท่านที่อยู่ในปรภพเห็นแล้วหรือไม่…”
ถังเซี่ยวเซี่ยวกล่าวรำพันออกมาอย่างซึมเซา หยาดน้ำตาสองสายเริ่มไหลรินรดแก้มงามอีกครั้ง
“คนตายมิอาจฟื้นคืน…หักห้ามใจเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ค่อยกล่าวปลอบ
“อื้อ”
ถังเซี่ยวเซี่ยวพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ ค่อยลุกขึ้นยืนเงียบๆ
“ไปกันเถอะ”
หลังยืนขึ้นแล้ว ถังเซี่ยวเซี่ยวก็กล่าวชวนต้วนหลิงเทียน หมายเดินทางออกจากที่นี่
“แล้วพวกมัน…”
ได้ยินคำของถังเซี่ยวเซี่ยว ต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ขณะเดียวกันก็อดไม่ได้ที่จะกวาดตามองไปทางคนของวังคลื่นสวรรค์…
ด้านคนวังคลื่นสวรรค์ พอเห็นต้วนหลิงเทียนกวาดตามองมาก็อดไม่ได้ที่จะหนาวสะท้านจับไขสันหลัง สีหน้ายังเคร่งเครียดราวเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่อาจสู้
