เหล่าศิษย์และอาวุโสทั้งหลายที่พลังฝึกปรือไม่ถึงขั้น แต่ดันอยู่ในแนวรังสีกระบี่ หากไม่ตกตายคาที่ก็ล้วนบาดเจ็บสาหัส…
กระทั่งผู้ที่มีพลังฝึกปรือสูงส่งและไหวตัวทัน อาการเสมือนพบพานเทพเจ้าแห่งโรคห่าก็ไม่ปาน พวกมันเร่งรุดหลบหนีกันสุดชีวิต แยกย้ายกันทางใครทางมัน เพียงขอให้อยู่ไกลห่างพลังมหาประลัยที่มาจากไหนก็ไม่รู้เป็นพอ…
ซัว ลา ลา
…
เมื่อห่ารังสีกระบี่สังหารสิ้นอานุภาพและสลายหายไป ก็คงเหลือแต่เพียงเสียงของสายลมที่พัดกรรโชกปั่นป่วน กับฉากเรื่องราวความฉิบหายเบื้องล่าง…
และบนฟ้าห่างออกไปไม่ไกล ก็ปรากฏร่างชายหนุ่มชุดม่วงที่ลอยล่องอยู่กลางหาวด้วยสภาวะประหนึ่งเทพไร้ผู้ต้าน…
สำหรับบรรพบุรุษวังคลื่นสวรรค์ของพวกมัน ไม่ทราบหายสาบสูญไปที่ใดแล้ว ยังไม่เหลือไว้แม้แต่ร่องรอยกลิ่นอายพลังใดๆให้สัมผัส…
“ท่านบรรพบุรุษ!!”
ตอนนี้เองจ้าววังคลื่นสวรรค์อย่างหยางชิงเจียน ก็กรีดร้องคำรามออกมาอย่างประจวบเหมาะ
และกลางฝ่ามือที่มันแบออก ก็มีเศษซากลูกแก้วแตกอยู่ชวนให้สลดใจ…
“ท่านบรรพบุรุษ…สิ้นแล้ว!!”
เซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์คนหนึ่งของวังคลื่นสวรรค์ร่ำร้องออกมาอย่างโศกเศร้าเสียงดังจ้า เป็นการบ่งบอกทุกผู้คนในวังคลื่นสวรรค์ไปในตัวว่า…
บรรพบุรุษวังคลื่นสวรค์ของพวกมันตกตายแล้ว!