ิอาจหนีแม้ทุ่มสุดก าลัง
โดยไม่รอให้โจรนับถึงสาม ผู้ฝึกตนทั้งหมดก็มาถึงดาดฟ้าเรือ
เรือเหาะชนเข้ากับก าแพงมิติที่สร้างโดยค่ายกลสังหารห้าทิศ บนฟ้าเต็มไปด้วยเหล่าโจร ดวงตาเย็นชาของพวกเขากวาดมองคนทั้งหลายที่นี่ เต็มไปด้วยปราณชั่วร้ายด ามืด
พวกเขาหลายคนเป็นผู้ฝึกตนชั่วร้าย
“เราสมาพันธ์พยัคฆ์ด าไม่อยากฆ่าคน ต้องการแต่เพียงทรัพย์”
ผู้พูดมีร่างกายสูงใหญ่ดุจภูเขาลูกย่อม ถือมีดเล่มใหญ่คู่หนึ่งในมือ เปิดส่วนหน้าท้องอันเต็มไปด้วยเส้นขนยาวรุงรัง ดู… ป่าเถื่อนยิ่ง
“ยามนี้ หากจ่ายกันคนละห้ากฎเกณฑ์ ทุกผู้ก็จะผ่านไปได้อย่างปลอดภัย หากไม่มีกฎเกณฑ์ ก็ใช้สมบัติอื่นมานับค่าแทนได้”
“ห้ากฎเกณฑ์? มากเกินไป กฎเกณฑ์ของข้าถูกใช้หมดแล้วที่มาหทัยแผ่นดินครั้งนี้ก็เพื่อหาเงิน”
ยอดฝีมือขั้นกลางขอบเขตแปรเทวะผู้หนึ่งรีบกล่าวขึ้น
ผู้ฝึกตนผู้มีขนดกที่ท้องแค่นยิ้ม “เพราะเจ้าพูดมาก เจ้าต้องจ่ายสิบ คนอื่นจ่ายสี่พอ”
สีหน้าของยอดฝีมือขั้นกลางขอบเขตแปรเทวะผู้นั้นพลันแปรเปลี่ยน นึกเสียใจที่ตนพูดมากเกินไป
เขารีบชี้ไปที่หนิงโหยว “ข้ารายงาน! หญิงผู้นี้แหละที่เมื่อครู่จะสู้กับพวกเจ้า!”
“มีผู้รายงานก่อนเจ้าแล้ว”
โจรร่างอ้วนถือมีดเล่มโตกล่าวเสียงเนิบ
รายงานผู้อื่นแล้วจะไม่ถูกปล้นอะไร เหลวไหลทั้งเพ เป็นเพียงกลลวงหลอกคนเท่านั้น
ยอดฝีมือขั้นกลางขอบเขตแปรเทวะผู้นั้นเดือดดาล “พวกโจรน่ารังเกียจ! เราตอบโต้กันเถอะ!”
ว่าแล้ว เขาก็ชักกระบี่
