“ผม…บังเอิญผ่านไปแถวนั้น และพอเห็นดาวดวงนั้นมีอารยธรรมตามหลังพวกเรานับร้อยๆปี…ผมก็เลยหวังดีคิดช่วยเหลืออะไรเล็กๆน้อยๆ…”
ขณะที่กล่าวตอบสองตาเรย์โนลด์ล่อกแล่กพิกล
“หืม…หวังดี? เจ้าใจดีขนาดนั้นเลย?”
อย่างไรก็ตามเรย์โนลด์พูดไม่ทันจบคำดี ก็มีเสียงเย้ยเยาะหนึ่งดังขึ้น
เป็นต้วนหลิงเทียนที่กล่าวแขวะออกมาด้วยรอยยิ้มเยาะ
หลังจากนั้นไม่ทันไร สายตาต้วนหลิงเทียนก็เริ่มเปลี่ยนเป็นเยียบเย็น มือหนึ่งยกขึ้นช้าๆ…
หวือ!
และทันใดนั้นเอง! เรย์โนลด์ที่เดิมยืนอยู่บนยานบินที่เปิดฝาครอบ อยู่ๆร่างของมันก็ลอยขึ้นหลุดออกจากตัวทั้ง ก่อนที่จะพุ่งไปหาต้วนหลิงเทียนดั่งลูกปืนใหญ่!
และไม่ทันที่ทุกคนจะได้ตอบสนองอะไร ร่างเรโนลด์ก็ลอยมาถึงต้วนหลิงเทียนเรียบร้อย มือหนึ่งพุ่งไปกอบกุมลำคอมันไว้ดั่งคีมเหล็ก ยกร่างอาไว้!
ด้วยความที่ต้วนหลิงเทียนได้สลายพลังฉุดรั้งเรย์โนลด์ไปหลังกอบกุมลำคอมัน เช่นนั้นมันก็ไม่ต่างอะไรจากถูกต้วนหลิงเทียนแขวนคอ! สีหน้าเริ่มแดงขึ้นเพราะหายใจไม่ออก…สองมือพยายามแงะมือที่บีบคอของต้วนหลิงเทียนอย่างเอาเป็นเอาตาย สองขาเตะอากาศไปมาวุ่นวาย!
“คุณชายผู้ยิ่งใหญ่! ท่านจะไม่ทำเกินไปหน่อยหรือ?”
เห็นหลานกำลังดิ้นรนเพราะความทรมาน หน้าเรย์ลินก็เปลี่ยนสีไปทันที มองจ้องต้วนหลิงเทียนตาขวางกล่าวออกไปเสียงหนัก
“มากเกินไป?”
