เพราะมันรู้ดีว่าผู้เปล่งเสียงเมื่อครู่ออกมา สมควรเป็นชนชั้นปรมาจารย์แน่นอน! หาไม่แล้วไม่มีทางเปล่งเสียงด้วยพลังอันร้ายกาจขนาดนี้ได้!!
อย่างไรก็ตามคำ ‘ครูฝึกหลง’ นี้มันไม่ได้ยินมาหลายปีแล้ว
นั่นเพราะมันไม่ได้เป็นครูฝึกมาหลายปีแล้ว
วูบ วูบ วูบ
…
ขณะเดียวกันสีหน้าคนอีก 10 คนในห้องประชุมก็เปลี่ยนไปทันใด และต่างพากันหันไปมองหลงเจิ้นกั๋วด้วยความสงสัย
และตอนนี้เองมีผู้หญิงคนหนึ่ง ที่กำลังยกข้อมือขึ้นมามองไปยังอุปกรณ์บางอย่างที่คล้ายนาฬิกาหากแต่มีจอสามมิติฉายขึ้นคล้ายสามารถใช้สื่อสารได้
และหลังจากที่สีหน้าของนางเปลี่ยนไปมาพักหนึ่ง ก็เร่งเงยหน้าขึ้นไปมองกล่าวกับหลงเจิ้นกั๋วทันที “หัวหน้าคะ…ทางห้องควบคุมแจ้งมาว่า…คนที่ตะโกนเรียกหาหัวหน้าตอนนี้ได้ลอยตัวรออยู่ด้านนอกฐานเรา…”
“ลอยตัวรออยู่นอกฐาน?”
ทันใดนั้นคนอื่นๆอดไม่ได้ที่จะชักสีหน้าตกใจ
แม้แต่หลงเจิ้นกั๋วเองก็อดเผยความแปลกใจในแววตาไม่ได้ มันไม่รอช้าเอื้อมมือไปกดปุ่มหนึ่งบนโต๊ะประชุมตรงหน้าทันที
และทันทีที่กดปุ่มดังกล่าว ก็บังเกิดภาพโฮโลแกรมฉายขึ้นเหนือโต๊ะ
ภาพที่กำลังฉายให้เห็นก็คือเรื่องราวนอกฐาน
และตอนนี้ในภาพ ก็ปรากฏร่างชายหนุ่มในชุดโบราณสีม่วงคนหนึ่งลอยล่องอยู่กลางอากาศ!
ไม่ทราบทำได้อย่างไร แต่ร่างนั้นลอยแน่นิ่งไม่ไหวติงกลางหาวโดยไร้ซึ่งอุปกรณ์ช่วยบินหรือสายสลิงใดๆ!!
