เมื่อถูกต้วนหลิงเทียนมองมาด้วยสายตาร้อนรุ่มดั่งเพลิงไฟ ถังเซี่ยวเซี่ยวเผยทีท่าขวยเขินเล็กน้อย “ข้าใช้เวลาไป 2-3 วันกว่าจะเจอเจ้าที่นี่…แต่พอมาถึงข้าก็เห็นว่าเจ้ากำลังตีความเวทย์พลังอยู่ และท่าทางจะเข้าสู่ภวังค์จนไม่รับรู้ถึงโลกภายนอก ข้าที่กลัวว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเจ้าก็เลยอยู่คุ้มกันให้…จนถึงตอนนี้”
วูบ
ได้ยินคำตอบของถังเซี่ยวเซี่ยวและเห็นสีหน้าไม่ค่อยจะสู้ดีของนาง หน้าต้วนหลิงเทียนพลันเปลี่ยนสีไปใหญ่หลวง แววตาฉายความทดท้อทั้งเสียใจออกมาทันที!
เสียใจที่ดันเลือกเข้าสู่ภาวะรู้แจ้งจนลืมเลือนเวลา จนยังผลให้โลกต้องถึงกาลอวสานไปแบบนี้!
“เอาล่ะๆ พอๆ ข้าไม่ล้อเจ้าเล่นแล้ว…ดูทำหน้าเข้า…”
เมื่อเห็นว่าสีหน้าต้วนหลิงเทียนซึมเซาไปราวแมวชราป่วยหนัก ถังเซี่ยวเซี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะคลี่ยิ้มสนุกสนานออกมา ความสลด ทั้งไม่ค่อยจะสู้ดีในสีหน้าแววตาเมื่อครู่มลายหายไปในฉับพลัน
“อันที่จริงหลังจากที่เจ้าออกจากดาวเหยียนหวงมา ก็พึ่งจะผ่านไปแค่ 10 วันเอง…”
ถังเซี่ยวเซี่ยวกล่าว
เห็นได้ชัดว่าเรื่องที่นางพูดไปก่อนหน้า ทำนองต้วนหลิงเทียนลอยร่างตีความเวทย์พลังจนลืมเลือนเวลา ไป 5 ปี เป็นแค่การล้อเล่นเท่านั้น…
และพอได้ยินเสียงหัวเราะสดใสของถังเซี่ยวเซี่ยว ต้วนหลิงเทียนก็คืนสติทันที
“เจ้า…”
