“แล้วนั่น…มันเหาะได้เหรอ? ลอยตัวค้างกลางอากาศแบบนั้นได้ยังไง…ต่อให้เป็นนักรบเหนือธรรมชาติธาตุลม แต่จะลอยร่างค้างกลางอากาศแบบนั้นโดยไม่มีอุปกรณ์เสริมได้เหรอ?”
“หรือมันใช้อุปกรณ์ช่วยบินแบบล่องหน?”
“เป็นไปไม่ได้เลย! เมื่อกี้ฉันลองใช้เครื่องแสกนมันดู…แต่ที่ตัวมันไม่มีอุปกรณ์สักชิ้น…ที่สำคัญยังไม่มีกระทั่งอุปกรณ์สื่อสารด้วยซ้ำ!”
“หา! ไม่มีแม้แต่อุปกรณ์สื่อสาร? แถมยังแต่งตัวแบบนี้อีก…หรือจะเป็นนักแสดง? มีกองถ่ายหนังย้อนยุคอย่างพวกจอมยุทธ์เทพเซียนอะไรมาตั้งกองถ่ายแถวนี้รึเปล่า?”
“เหอะๆ…แกเคยเห็นนักแสดงที่ไหน มันลอยได้โดยไม่ใช้สลิงสักเส้นบ้างล่ะ?”
…
เรียกว่าภายในห้องควบคุมเริ่มถกกันเสียงดังปานตลาดสด!
แต่จะอย่างไรทุกคนมีอย่างหนึ่งที่เหมือนกัน ก็คือมองหน้าจออย่างตะลึง! มองร่างชายหนุ่มในชุดม่วงกลางจอที่กำลังลอยร่างค้างกลางหาวอย่างน่าเหลือเชื่อนั่น!
และชายหนุ่มผู้นี้ดั่งมีเวทมนตร์ก็ไม่ปาน ยากที่ใครจะละสายตาออกมาได้!
“จะว่าไปหนูพึ่งจะสังเกตุหน้าพี่เขา…โคตรหล่อเลยอะ!”
“โอย! ทำไมพี่เขาหล่อได้ขนาดนี้อะ….แถมพวกแกดูลักษณะแล้วก็โหงวเฮ้งพี่เขาสิ เหมือนเซียนอมตะในหนังเรื่องนั้นเลยแก…แต่ให้พระเอกคนนั้นมาเองเกรงว่าก็มีแค่หน้าตาที่พอจะสูสีพี่เขา แต่มาดกับความรู้สึกไม่ได้แบบนี้เลยอะ!”
…
