เมื่อเห็นว่าหน้าต้วนหลิงเทียนเปลี่ยนสีไป ตู้เวยก็หลงคิดไปว่าเป็นเพราะต้วนหลิงเทียนหวาดกลัวระเบิดนิวเคลียที่มันพูดถึง จึงอดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มเยียบเย็นอย่างถือไพ่เหนือกว่า “ไม่คิดบ้างเหรอ…ว่าที่ข้าทำไปทั้งหมด บางทีข้าแค่ทำไปเพื่อปกป้องตัวเองเท่านั้น?
“แกก็ได้ยินแล้วนี่นา…ว่าก่อนหน้ามีมนุษย์ต่างดาวในทางช้างเผือกได้นำพาอารยธรรมล้ำหน้านับร้อยๆปีมาสู่โลก! ในสายตาคนส่วนใหญ่บนโลกอาจจะเห็นว่ามนุษย์ต่างดาวทำไปเพราะเป็นผู้ที่เจริญแล้วจึงไม่เห็นแก่ตัว อุทิศตนเพื่อโลกอย่างไม่หวังสิ่งใดตอบแทน…”
“แต่ในสายตาข้า ไม่มีทางที่พวกมันจะไม่เห็นแก่ตัว มันต้องมุ่งเป้ามาที่อะไรสักอย่างบนโลกแน่นอน ไม่งั้นพวกมันจะใจดีถึงขนาดนี้ได้ยังไง…เผลอๆพวกมันอาจเห็นมนุษย์โลกเป็นแค่หมูในคอก คิดขุนให้พวกเราอ้วนมากพอ แล้วค่อยจับเชือด!!”
“แถมระเบิดนิวเคลียที่ว่า ข้ายังสามารถสั่งให้คนของข้าจุดชนวนตอนไหนก็ได้…เพราะคนที่ควบคุมตัวจุดชนวนนิวเคลียทุกลูกล้วนเป็นนักรบเดนตายที่ข้าล้างสมองพวกมันมาตั้งแต่เด็ก! ข้าสั่งให้พวกมันตายพวกมันก็พร้อมตายตาไม่กระพริบ!!”
ตู้เวยกล่าว
“ระเบิดนิวเคลีย…ทั่วทุกมุมโลก?”
“มีระเบิดซ่อนไว้ทั่วโลก…หากระเบิดขึ้นมา โลกจะถูกทำลาย?”
“ไม่นะ…แบบนี้ไม่เอานะ! หนูยังไม่อยากตาย!!”
…
