ตอนแรกเขาเพียงเห็นตู้เวยเป็นเพื่อนเพราะอีกฝ่ายช่วยชีวิตเขา แต่ด้วยเหตุผลนี้ ทำให้สุดท้ายหลังจากคบกันไปหลายปี เขาก็เห็นตู้เวยไม่ต่างอะไรจากพี่ชายแท้ๆ
“หรือ…ในใจของแก หลิงเทียนคนนี้เป็นแค่เครื่องมือหาผลประโยชน์เท่านั้น?”
ขณะกล่าวถามเรื่องนี้ น้ำเสียงต้วนหลิงเทียนก็เย็นลงถึงขีดสุด
ด้านตู้เวยก็เงียบไปทันทีหลังได้ฟังคำถามดังกล่าว
จังหวะนี้คนอย่างมันก็รู้ดีแก่ใจ ว่าจะกล่าวตอบโกหกออกไปเพื่อทำให้อีกฝ่ายพอใจก็ไร้ประโยชน์…
เพราะสุดท้ายแล้วการที่มันทรยศหักหลังอีกฝ่ายแบบนั้น ก็บ่งบอกถึงเรื่องที่มันไม่เคยเห็นอีกฝ่ายเป็นเพื่อนจริงๆ นับประสาอะไรกับพี่น้อง!
“ดูเหมือนแกจะยอมรับมันแต่โดยดี”
เมื่อเห็นตู้เวยเงียบไปไม่พูดจา แววตาต้วนหลิงเทียนก็ฉายประกายเยียบเย็นออกมาอีกครั้ง กระทั่งทั่วร่างยังปะทุจิตสังหารอำมหิตออกมาอย่างน่ากลัว!
เมื่อสัมผัสได้ถึงจิตสังหารอันมืดดำ ร่างตู้เวยก็สั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัวทันที
“ตอนแรกข้าตั้งใจว่าจะค่อยๆทรมานเจ้าให้ตายอย่างช้าๆ ให้เจ้าได้ตายไปพร้อมกับความสิ้นหวัง!”
สำเนียงกล่าวคำต้วนหลิงเทียนพลันเปลี่ยนไป แถมคำพูดด้วยเสียงเรียบเย็นยังอำมหิตชวนให้หนาวยะเยือกนัก “แต่ตอนนี้ข้าเปลี่ยนใจแล้ว…”
“แกข้าฆ่าไม่ได้!!”
