ได้ยินคำอุทานด้วยความตกใจของต้วนหลิงเทียน ถังเซี่ยวเซี่ยวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย “แต่…มิใช่ว่าระนาบโลกียะขนาดย่อมมันมิเหมือนมหาระนาบโลกียะหรือไร ไร้ดาวเคราะห์ทั้งดาราจักรอันใดแบบนี้?”
“หืม? มันเรียกว่าหุ่นเกราะจริงๆหรือ?”
ได้ยินคำของถังเซี่ยวเซี่ยวต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะอึ้ง เพราะไม่คิดว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจะเรียกว่าหุ่นเกราะจริงๆ
‘หรือว่าโลกที่ข้าเคยอยู่ จะมีคนที่มีหุ่นเกราะจากดาราจักรที่มีเทคโนโลยีสูงมาเยือนแล้วจริงๆ ไม่งั้นทำไมดันเรียกว่าหุ่นเกราะเหมือนกัน แล้วมีความคิดไปในแนวทางเดียวกันได้’
พอคิดถึงเรื่องนี้ขึ้นมา ต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะคาดเดาไปทำนองนี้
หลังจากได้รู้ว่ามีสิ่งที่เรียกว่าหุ่นเกราะอยู่ในดาราจักรที่ถูกปกครองด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าแบบนี้อยู่จริงๆ จะให้บอกว่าหุ่นเกราะบนโลกเขาเป็นของในจินตนาการที่บังเอิญเหมือนกันเขาย่อมไม่เชื่อ!
ถึงมีคำกล่าวว่า ‘โลกกว้างใหญ่สุดไพศาล’ แต่ก็คงไม่มีเรื่องบังเอิญขนาดนี้หรอกนะ?
ทันใดนั้นเองชายหนุ่มในหุ่นเกราะคนหนึ่ง ดวงตาที่คล้ายเลนส์รูปเหลี่ยมของมันอยู่ๆก็เปล่งลำแสงออกมาแล้วพุ่งวาบไปเบื้องหน้า
หลังแสงสว่างพุ่งวาบออกไปแล้ว มันก็หันไปกล่าวคำกับชายหนุ่มคนเดียวที่ยังไม่สวมหุ่นเกราะ “ลูกพี่น็อคสงสัยวันนี้จะไม่ต้องถึงมือพี่แล้วล่ะ! ไอผู้ฝึกตนบ้านนอกสองคนนี่…อายุยังไม่ถึงร้อยปีด้วยซ้ำ!”
