ยิ่งมาสีหน้าของฉีจงก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ และไม่ทราบว่าฝ่ามือของมันกำลงเป็นหมัดตั้งแต่เมื่อไหร่ ทั้งยังรู้สึกเหนียวเหนอะเพราะเหงื่อนัก…
ทั้งหมดนี้เพราะมันพบว่า…
ชายหนุ่มที่ฆ่าจางฉู่เหอไปได้อย่างง่ายดาย กำลังมองจ้องมาที่มันด้วยสายตาไร้แยแส!
ถึงแม้ในสายตาของอีกฝ่ายจะไร้ซึ่งจิตสังหารใดๆ แต่ก็ทำให้มันรู้สึกหวาดกลัวจับใจ!!
เพราะมันรู้ดี…
หากชายหนุ่มชุดม่งตรงหน้าบังเกิดจิตคิดฆ่าฟันมันขึ้นมา เกรงว่ามันคงจบสิ้นลงในเวลาชั่วพริบตา!
“ผู้พิทักษ์ฉีจง…”
ต้วนหลิงเทียนที่มองไปทางฉีจงค่อยๆเปิดปากพูดออกเสียงเรียบ “ข้าชื่อต้วนหลิงเทียน มาจากระนาบเซียน…จางยี่เป็นสหายที่ข้าได้พบเจอและรู้จักกันในแดนลับต่างสวรรค์”
“ตอนแรกเป็นเพราะจางอวิ๋นเฟยมันคิดช่วงชิงยอดสมบัติสวรรค์ในมือข้า สุดท้ายเลยถูกข้าฆ่าตาย…เรื่องนี้จางยี่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องแม้แต่น้อย”
“ไม่ว่าจะเป็นการฆ่าจางอวิ๋นเฟยภายในแดนลับต่างสวรรค์ หรือการฆ่าจางฉู่เฟยที่นี่…ข้าต้วนหลิงเทียนรู้ผิดชอบชั่วดี! หากคนของสำนักเทียนซือยังคิดจะล้างแค้นข้าเพราะเรื่องนี้ ก็มาหาข้าได้ทุกเวลา!”
“แต่ถ้าพวกเจ้าเอาเรื่องนี้ไปลงกับจางยี่ด้วยโทสะ…ก็อย่าได้ตำหนิข้าที่จะไปหาความเป็นธรรมจากสำนักเทียนซือ!”
กล่าวถึงท้ายประโยค แววตาต้วนหลิงเทียนก็เปลี่ยนเป็นดุร้ายแหลมคมทันที!
ฟืด!
ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน ฉีจงอดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเข้าด้วยความหนาวเหน็บ!
