ตอนนี้ความทรงจำในชาติที่แล้วของนางได้ฟื้นคืนมาราวๆ 7-8 ส่วน ดังนั้นนางจึงเข้าใจขุมพลังของอวิ๋นชิงเหยียนดี และรู้ได้ไม่ยากว่าคนที่อวิ๋นชิงเหยียนส่งไปมีพลังฝีมือระดับไหน…
“ข้ากระทั่งไม่เคยเจอผู้อาวุโสฟงชิงหยางด้วยซ้ำ…ไฉนเจ้าต้องไปรังควาญท่านเพราะข้า!?”
หลังได้ยินคำตอบของเค่อเอ๋อใจต้วนหลิงเทียนจมลงทันที ขณะเดียวกันก็อดหันไปมองถามอวิ๋นชิงเหยียนเสียงหนักจนแทบราวกับจะเป็นการตะโกน
“รังควาญมัน?”
อวิ๋นชิงเหยียนกล่าวตอบเสียงเบา “ต้องโทษที่เจ้าดันไปรับสืบทอดมรดกของมัน…อีกทั้งด้วยศักยภาพของฟงชิงหยางข้าไม่อาจนิ่งดูดายได้ ตัวเจ้าอาจไม่นับเป็นตัวอะไรมากไปกว่ามดปลวกสวะ แต่กับฟงชิงหยางผู้นั้นหากมีเวลาให้มันมากพอ มันก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีทางสร้างปัญหาให้ข้าได้…”
แน่นอนว่ามีอีกหลายอย่างที่อวิ๋นชิงเหยียนไม่ได้พูดออกมา
เหตุผลที่มันส่งคนไปฆ่าฟงชิงหยางนั้น เป็นเพราะมันกังวลว่าหลังฟงชิงหยางมีพลังฝีมือเพิ่มพูนขึ้นมากพอถึงจุดที่คุกคามมันได้ อีกฝ่ายจะยืนหยัดเพื่อต้วนหลิงเทียนและหันมาเล่นงานมัน
อีกทั้ง
มันกังวลว่าหากฟงชิงหยางยังอยู่ และวันใดที่ต้วนหลิงเทียนขึ้นสู่ระนาบเทวโลกและได้พบพานกับฟงชิงหยาง ภายใต้การเคี่ยวกรำสอนสั่งจากฟงชิงหยางโดยตรง ไม่แน่ว่าสักวันต้วนหลิงเทียนอาจเป็นภัยคุกคามมันได้ขึ้นมา…
เรื่องนั้นเป็นอะไรที่มันไม่อาจทนได้!
