“ถึงข้าจะสมควรตาย…แต่อย่างน้อยเจ้าต้องมีปัญญาฆ่าข้าให้ได้ซะก่อน”
อวิ๋นชิงเหยียนมองต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม และหลังจากยิ้มเยาะด้วยความดูแคลนแล้ว ร่างมันก็ลอยกลับขึ้นไปบนฟ้าก่อนหยุดลงข้างๆเค่อเอ๋อ “เปี่ยวเม่ย พวกเรากลับกันเถอะ”
และแทบจะพร้อมกันกับที่อวิ๋นชิงเหยียนกล่าวจบคำ มันก็เริ่มโบกมือออกมาส่งๆ
ทันใดนั้นเอง ไม่เพียงแต่ร่างของมันจะเริ่มกลายเป็นพร่ามัวดั่งเงาเลือนก่อนที่จะจางหายไป ร่างของเค่อเอ๋อที่เลือนรางลงทุกขณะก็จางหายไปเช่นกัน…
“เค่อเอ๋อ”
เมื่อเห็นเค่อเอ๋อได้จางหายไปต่อหน้าต่อตาแบบนี้ แม้ต้วนหลิงเทียนจะเตรียมใจไว้ก่อน ทว่าเมื่อต้องมาเผชิญกับฉากนี้เข้าจริงๆ เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวด กระทั่งยังบังเกิดความสิ้นหวังไม่น้อย…
“พี่เทียน”
และในขณะที่ต้วนหลิงเทียนกำลังสูญสิ้นเรี่ยวแรงดั่งคนใจสลาย เสียงผ่านพลังของเค่อเอ๋อที่สมควรกล่าวไว้ก่อนหายไป ก็พึ่งถูกส่งมาถึงหูต้วนหลิงเทียนให้ได้ยินชัดเจน
“ขอท่านอย่าได้กังวล ข้าจะปกป้องท่านพ่อท่านแม่และพี่หญิงเฟยเอ๋อรวมถึงน้องหญิงเทียนหวู่อย่างดี…ข้าไม่มีทางปล่อยให้ทุกคนเกิดเรื่องอันใดขึ้นเด็ดขาด”
“นอกจากนี้ชาติที่แล้วข้าเรียกว่า เซี่ยหนิงเสวี่ย และตระกูลเซี่ยของข้า ก็เป็น 1 ใน 10 ตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในดินแดนแห่งทวยเทพ”
“ดินแดนแห่งทวยเทพก็คือ…”
