ปรากฏว่าเดิมทีเขาคิดว่าอวิ๋นชิงเหยียนที่ว่า สมควรเป็นตัวตนอันทรงพลังในระนาบเทวโลก ถึงแม้จะร้ายกาจแต่ก็ไม่สมควรร้ายกาจเท่าจักรพรรดิสวรรค์!
แต่ไม่คิดไม่ฝันเลย
อวิ๋นชิงเหยียนเพียงส่งใครไปสักคนตามอำเภอใจ ก็สามารถเข่นฆ่าตัวตนระดับจักรพรรดิสวรรค์ได้แล้ว!
ถึงแม้ตัวอวิ๋นชิงเหยียนเองอาจจะยังไม่มีพลังมากพอจะสังหารตัวตนอย่างจักรพรรดิสวรรค์ได้เอง แต่ภูมิหลังของมันก็ทรงพลังอำนาจมากพอจะขู่ขวัญผู้คนให้ตกใจตาย!
“ผู้อาวุโสฟงชิงหยาง … ”
เมื่อนึกถึงผู้อาวุโสที่เขาไม่เคยพบหน้าเพียงแค่ได้รับมรดกจากอีกฝ่ายมา ทว่าสุดท้ายอีกฝ่ายกลับต้องพบพานเภทภัยเพราะตัวเองแบบนี้ ใจต้วนหลิงเทียนก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกผิด กระทั่งความรู้สึกผิดนี้ยังไม่อาจลบเลือนได้อยู่นาน…
ตลอดการเดินทางที่ผ่านมาหากไม่ได้มรดกที่ผู้อาวุโสฟงชิงหยางเหลือทิ้งไว้ เส้นทางของเขาคงไม่ราบรื่นนัก…
ยิ่งไปกว่านั้นดีไม่ดีเขาอาจตกตายไประหว่างทางตั้งนานแล้ว…
ทว่ามาตอนนี้ผู้อาวุโสฟงชิงหยางอาจถูกฆ่าตายไปแล้วเพราะเขา…
จะไม่ให้เขารู้สึกผิดได้อย่างไร!
“ผู้อาวุโสฟงชิงหยางขอท่านอย่างได้ห่วง…สักวันข้าจะล้างแค้นให้ท่าน!”
เมื่อเวลาผ่านไปสายตาของต้วนหลิงเทียนก็เริ่มกลับมาแน่วแน่อีกครั้ง
ถึงเขาจะรู้ตัวเองดีว่าตอนนี้ช่องว่างระหว่างเขากับอวิ๋นชิงเหยียนคนนั้น มันช่างไกลห่างราวกับสวรรค์และโลก แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่ทำให้เขาถ้อถอยและยอมแพ้!
