ได้ยินวาจามากความห่วงใยของต้วนหลิงเทียน เค่อเอ๋อก็ส่ายหัวไปมาพลางคลี่ยิ้มอ่อนโยน
“ดีแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนพอได้โล่งใจขึ้นมา
“หลังกลับไปพักสักระยะ พวกเราลองย้อนกลับไปภูมิภาคเบื้องล่างเพื่อหาท่านพ่อกับท่านแม่ดูอีกรอบ…หากพวกเราเจอทุกคนแล้วค่อยจัดการเรื่องเผ่าปีศาจให้พวกมันมาทางไหนกลับไปทางนั้นดีหรือไม่?”
ต้วนหลิงเทียนหันไปมองกล่าวกับเค่อเอ๋อถึงสิ่งที่เขาคิดไว้ในใจ
“ข้าฟังพี่เทียน”
เค่อเอ๋อยิ้มตอบ
ทันใดนั้นใบหน้าต้วนหลิงเทียนก็คลี่ยิ้มสดใสออกมาทันที ยังเอื้อมมือไปเกลี่ยผมข้าแก้มเค่อเอ๋อเบาๆ ในแววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนรักถนอม
ในชีวิตสามารถมีภรรยาแสนดีขนาดนี้ได้ เขายังจะต้องการอะไรอีก?
ด้วยความเร็วของเค่อเอ๋อกับต้วนหลิงเทียน ทั้งคู่ได้ย้อนกลับมาถึงฐานที่มั่นชั่วคราวของ 7 ทวาราเที่ยงแท้ที่ตั้งอยู่บนขุนเขาไร้นามทางภาคเหนือในเวลาอันสั้น
และหลังจากที่ทั้งคู่พักอยู่ในขุนเขาไร้นามอยู่ระยะหนึ่ง ก็เริ่มเตรียมตัวย้อนกลับไปยังภูมิภาคเบื้องล่างของดินแดนเทพยุทธ์เซียนเต๋า
“พี่เทียน…พวกเสี่ยวเฮย เสี่ยวไป๋และเสี่ยวจินคงไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”
ก่อนออกเดินทางเค่อเอ๋ออดไม่ได้ที่จะนึกถึงเจ้า 3 ตัวน้อยขึ้นมา ที่จนป่านนี้ยังไม่ได้กลับออกมาจากแดนลับต่างสวรรค์เลย จึงอดหันไปมองถามต้วนหลิงเทียนด้วยความเป็นห่วงไม่ได้
