ระเบิดแหลกครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อตัวใหม่ไม่รู้จบ และหลังการปะทะแต่ละครั้ง มันก็ยิ่งเรืองรองเจิดจรัส
“ยอมแพ้เถอะ ไม่มีประโยชน์แล้ว” เฉียนฮวั่นโหรวถอนใจอย่างอ่อนแรง นางทนมองสภาพน่าเวทนาของเจียงผิงอันไม่ได้แล้วจริง ๆ
นี่มิใช่ความฝังใจแล้ว แต่เป็นความโง่เขลา
ไฉนกันจึงท าเรื่องไร้แก่นสารเช่นนี้
ต่อให้เป็นยามเจียงผิงอันสมบูรณ์พร้อม เขาก็ยังเอาชนะมหาจักรพรรดิมิได้ นับประสาอะไรกับขณะนี้
ดวงตาของเจียงผิงอันเต็มไปด้วยความดึงดัน จ้องตรงไปที่ยอดเขา พุ่งทะยานปีนสู่เป้าหมายอันเกินเอื้อมคว้าต่อไป
ไม่อาจทราบว่าศึกนี้กินเวลาเพียงไร แต่ข่าวการหายตัวไปของเจียงผิงอันแพร่กระจายรวดเร็วสู่โลกภายนอก ก่อให้เกิดเสียงฮือฮายกใหญ่
“เจียงผิงอันหายตัวไปในแดนอุดร สงสัยกันว่าจะตายแล้ว!”
“จากข่าวลือ เขาน่าจะถูกยอดฝีมือสักคนลอบสังหาร”
“ใครกันไร้คุณธรรมนัก! เจียงผิงอันรับมือมารอยู่ที่ทัพหน้า แต่กลับถูกลอบสังหารได้!”
ข่าวการตายของเจียงผิงอันท าให้ผู้ฝึกตนมากมายทอดถอนใจ
อนิจจา สุดยอดอัจฉริยะผู้โดดเด่นต้องมามีจุดจบเช่นนี้
เขาสร้างสามขอบเขต ผนึกวิญญาณ จอมจักรพรรดิและวิญญาณสวรรค์ เดินบนเส้นทางหนึ่งล าพัง กระทั่งสัตว์ประหลาดเฒ่าทั้งหลายยังทอดถอนใจ
เขาก าราบปีศาจที่ทะเลบูรพา เผชิญหน้าทัพนับล้านไร้เกรงกลัว
สู้กับเผ่ามารที่แดนอุดร เขย่าขวัญมวลมารเสียจนมิกล้าสู้
สู้เสมอกับร่างโกลาหล อัจฉริยะแห่งยุคสมัย ประชันเสมอภาคกับบรรพชนจระ
