โหรวอยู่ในขอบเขตจอมจักรพรรดิ หรือก็คือขอบเขตแปรเทวะ ส าหรับจ านงมหาจักรพรรดิแล้ว มันไม่ต่างอะไรกับถูกมดโจมตี
เฉียนฮวั่นโหรวยังไม่ทันถูกตัว มหาจักรพรรดิก็ยกมืออีกข้างควบคุมตัวเฉียนฮวั่นโหรวไว้
“ลอบโจมตีกันเช่นนี้ ไม่มีประโยชน์หรอก”
สีหน้าของเฉียนฮวั่นโหรวแปรเปลี่ยนมหันต์ ตะโกนบอกเจียงผิงอัน “หนีไป!”
มหาจักรพรรดิฟาดฝ่ามือ
เปรี้ยง!
โลหิตสาดซัด ร่างของเฉียนฮวั่นโหรวถูกขยี้ระเบิด กระบี่ล ้าค่าในมือร่วงลงปักบนยอดเขา โลหิตหยาดหยดลงใส่มันแล้วไหลรินลงมาช้า ๆ
หัวใจของเจียงผิงอันสั่นสะท้านราวต้องอัสนี สีหน้าของเขาเหม่อค้าง ลมหายใจขาดห้วง
เสี่ยวเซียงตายแล้ว…
ความรู้สึกยามเห็นบุคคลใกล้ชิดตายลงต่อหน้าอีกครั้งคล้ายฉีกหัวใจเจียงผิงอันเป็นเสี่ยง ๆ เป็นความเจ็บปวดอันไม่อาจนิยาม
หากมิใช่เพราะเขา เฉียนฮวั่นโหรวคงไม่ต้องเข้ามาในภาพวาดหากมิใช่เพราะเขาดื้อดึงสู้กับมหาจักรพรรดิ มิใช่เพราะสัจธรรมที่เขาอ่อนแอ ถูกมหาจักรพรรดิพิชิตได้ เสี่ยวเซียงก็คงไม่ต้องตาย…
โทสะและความรู้สึกโทษตัวเองพลุ่งพล่านรุนแรงอยู่ภายใน
“ข้าจะให้เจ้าตาย!!”
เจียงผิงอันค ารามอย่างกราดเกรี้ยว จิตสังหารชวนสะพรึงระเบิดออกจากร่างเช่นเปลวเพลิงปะทุ
เพียงพริบตา เส้นผมสีด าของเจียงผิงอันก็หงอกขาว วิญญาณศึกบนร่างเปลี่ยนเป็นสีขาวซีด ทั้งเย็นเยียบและโหดร้าย
กฎฟ้าดินสั่นสะท้านรุนแรง โลกหล้าสีขาวด าคลับคล้ายถูกกวนให้ปนเป
กระดูกมังกรมารและกระดูกสันห
