ต้วนหลิงเทียนส่ายหัวไปมาพลางกล่าวด้วยรอยยิ้มบางๆ “ข้าหมายความว่าจากนี้ไปเจ้าไม่ต้องติดตามรับใช้ข้าในฐานะคนรับใช้อีกแล้ว…ข้าเพียงสลายพันธะนายบ่าวระหว่างเราเท่านั้น หลังจากนี้หากเจ้าอยากไปข้าก็ให้อิสระแก่เจ้า แต่ถ้าไม่อยากไปจะอยู่ที่นี่ในฐานะผู้พิทักษ์ก็ได้”
“แน่นอนว่าทั้งหมดสุดแล้วแต่เจ้าจะเลือก”
เฉินอี้หรูติดตามรับใช้เขามานานพอสมควรจัดการเรื่องราวหยุมหยิมให้เขาอย่างดี ซึ่งทำให้เขาพอใจไม่น้อย
เช่นนั้นเขาเลยคิดคืนอิสรภาพให้เฉินอี้หรู
“ที่แท้เป็นข้าน้อยเข้าใจผิดไปเอง…”
เฉินอี้หรูพอได้ฟังก็ตระหนักได้ว่าที่แท้เป็นมันตีตนไปก่อนไข้ หลังโล่งใจได้ครู่หนึ่งก็กล่าวออกมาว่า “นายท่านข้าน้อยขอบคุณนายท่านที่เมตตาสลายพันธะนายบ่าวและคืนอิสรภาพให้ข้าน้อย…แต่ซานเตายินดีที่จะติดตามรับใช้นายท่านสืบไป ขอนายท่านอย่าได้ผลักไส”
“นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปเจ้าเฉินอี้หรูได้รับอิสรภาพกลับคืนแล้ว ไม่ใช่ข้ารับใช้ที่ต้องเรียกหาข้าว่านายท่านอีก!”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวออกมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงจริงจัง ยังกล่าวเรียกหาอีกฝ่ายด้วยนามเดิม
“หากเป็นเช่นนั้น…ข้าน้อยขอเข้าร่วม 7 ทวาราเที่ยงแท้ในฐานะผู้พิทักษ์”
เฉินอี้หรูย่อมตระหนักได้ถึงความเด็ดขาดของต้วนหลิงเทียน มันจึงไม่คิดจะดันทุรังสืบต่อ เพียงเลือกที่จะกล่าวออกมาตรงๆว่าจะเข้าร่วม 7 ทวาราเที่ยงแท้ในฐานะผู้พิทักษ์แทน
