“อะไรกัน! ดูพวกเจ้าทำเข้า คำพูดของข้ามันไม่น่าเชื่อถือนักรึไง?!”
เห็นดังกล่าวหานเฉวี่ยไน่ก็ทำท่าไม่พอใจออกมา
“ก็จริงนั่นล่ะ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า
ทันใดนั้นใจของคู่แฝดหนานกงก็เสมือนมีมรสุมเข้า
“บะ…บ้าไปแล้ว เป็นไปได้ยังไงกัน!?”
“แต่เมื่อครู่เจ้าไม่ได้พูดเองเหรอ…ว่าเจ้าไม่ได้รับสืบทอดมรดกต้าหลัวจินเซียนมา แล้วไฉนเจ้า…เจ้าถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้เล่า!?”
ถึงแม้หนานกงยี่จะไม่สงสัยพลังฝีมือของต้วนหลิงเทียน แต่ก็อดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าต้วนหลิงเทียนไปทำอะไรมากันแน่ถึงได้ร้ายกาจขนาดนี้
“เรื่องนี้จะให้ข้าเล่ามันก็ยาว…ไว้มีโอกาสค่อยว่ากันทีหลังเถอะ”
ต้วนหลิงเทียนส่ายหน้าพลางยิ้มกล่าว “ตอนนี้พวกเรากำลังรีบกลับไประนาบเซียน…พวกเจ้าพี่น้องถ้าไม่อยากอยู่แดนลับต่างสวรรค์ต่อ ไม่สู้กลับไปพร้อมพวกเราเถอะ”
หลังกล่าวจบคำก็ไม่รอให้คู่แฝดหนานกงตอบสนองอะไร ต้วนหลิงเทียนเพียงหันไปทักเค่อเอ๋อข้างกาย “เค่อเอ๋อพวกเรากลับกัน”
“อื้อ”
เค่อเอ๋อพยักหน้ารับอย่างเชื่อฟัง
“เทียนหวู่”
ขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็หันไปพยักหน้าให้เฟิ่งเทียนหวู่
จากนั้นทั้ง 3 ก็เหินร่างไปพร้อมๆกัน ก่อนที่จะวูบหายเข้าไปในหลุมดำกลางอากาศเบื้องหน้า หายไปจากสายตาของทุกคนทันที
ราวกับถูกหลุมดำกลืนกินไปจนหมด
