“เจ้ายังจะมัวมาแสดงความยินดีอะไรล่ะ มาจัดการปัญหาตอนนี้กันก่อนเถอะ…สำนึกเทวะของเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์นั่นมันพบแล้วว่าพวกเราอยู่ตรงนี้”
หนานกงยี่กล่าวออกด้วยรอยยิ้มเจื่อนๆ
“พวกเจ้าไม่ต้องห่วงหรอก…อาศัยแค่เซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์ ไม่มีวันชิงยอดสมบัติสวรรค์ของพวกเจ้าใต้จมูกข้าได้แน่นอน!”
ขณะกล่าววาจาประโยคนี้ออกมาทีท่าต้วนหลิงเทียนแลดูสงบนัก กระทั่งน้ำเสียงยังฉษยชัดถึงความมั่นใจถึงที่สุด
“สารเลวน้อยน่าตาย!”
เสียงต้วนหลิงเทียนกล่าวไม่ทันได้จบคำดี พลันมีเสียงสนั่นดังปานฟ้าร้องกึกก้องมาจากทิศทางที่คู่แฝดหนานกงเพิ่งเหินจากมา พาลให้สีหน้าคู่แฝดหนานกงเปลี่ยนไปทันที
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะแลดูมั่นใจมาก
อย่างไรก็ตามสำหรับคู่แฝดหนานกงแล้ว ตัวตนขอบเขตเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์เป็นดั่งตัวตนอันไร้เทียมทาน!
ดังนั้นแล้วพอรู้ว่าถูกอีกฝ่ายไล่ตามมาทันสีหน้าจึงอดเปลี่ยนไปไม่ได้
ซู่มม!!
เสียงแหวกสายลมหนึ่งดังขึ้นอย่างแรง ก่อนที่จะปรากฏร่างหนึ่งวูบมาด้วยความเร็วปานภูตผี
ร่างดังกล่าว ขณะที่เหินมามีเพียงเค่อเอ๋อกับต้วนหลิงเทียนเท่านั้นที่มองเห็นได้ชัดถนัดตา
มันเป็นชายชราร่างบึกบึนมาในชุดรัดรูปสีแดง ด้วยผ้าคลุมที่โบกสะบัดกลางแผ่นหลังของมันทำให้ยามเหินร่างลัดฟ้ามาด้วยความเร็วมองไปคนยังคล้ายเปลวเพลิงอยู่บ้าง และด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดของมันทำให้ไอพลังที่แผ่ออกยังร้อนแรงราวกับจะผลาญเผาได้ทุกสิ่ง…
