“ขะ…ข้าแค่อยากแข็งแกร่งขึ้น จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระให้พี่เทียนบ้าง ข้ามิอยากเป็นเพียงดอกไม้ในแจกัน…”
เผชิญหน้ากับเสียงดุของต้วนหลิงเทียน เค่อเอ๋อก็ลนลานไปไม่เป็น ได้แต่กล่าวออกมาอย่างหวาดกลัว
“ดอกไม้ในแจกันบ้าบออะไร! ข้าขอห้ามไม่ให้เจ้าพูดเหลวไหลแบบนี้อีก! เจ้าจะเป็นดอกไม้ในแจกันได้อย่างไร หากไม่มีเจ้าจะมีซือหลิงได้หรือ ที่ข้าพยายามไขว่คว้าหาพลังไม่ใช่ทำเพื่อปกป้องเจ้ากับครอบครัวหรือไร!”
ได้ยินคำของเค่อเอ๋อต้วนหลิงเทียนก็รู้สึกโกรธไม่น้อย
เค่อเอ๋อเมื่อถูกตำหนิก็อดไม่ได้ที่จะลนลานแตกตื่น ก้มหน้างุดๆลงไปราวเด็กน้อยทำผิด
“พะ…พี่เทียน ข้า…ข้าผิดไปแล้ว”
ถึงแม้ตอนนี้พลังของเค่อเอ๋อจะสูงล้ำกว่าต้วนหลิงเทียนแล้ว แต่ต่อหน้าต้วนหลิงเทียนนางก็เป็นได้แค่ดรุณีน้อยนางหนึ่งเสมอ นางย่อมไม่กล้าต่อต้านแข็งขืนอะไรได้
“ยาโถวโง่งม…”
เผชิญกับท่าทีน่าสงสารของเค่อเอ๋อ ให้ต้วนหลิงเทียนโกรธแค่ไหนก็โกรธนางไม่ลง
ยิ่งไปกว่านั้นเค่อเอ๋อทำทั้งหมดก็เพื่อเขา
เพราะสุดท้ายแล้วที่เค่อเอ๋อรีบร้อนยกระดับพลัง ก็เพียงเพราะคิดช่วยเขาล้วนๆ
และก็เป็นเค่อเอ๋อได้ช่วยเขาไว้จริงๆ
วันนี้หากไม่ได้เค่อเอ๋อ อย่าว่าแต่เฟิ่งเทียนหวู่ หานเฉวี่ยไน่ และคนอื่นๆเลย กระทั่งเขาเองก็ยากจะรอดตัวไปได้ง่ายๆ กระทั่งหากพลาดพลั้งอาจถึงขั้นตายตกด้วยซ้ำ!
“ยาโถวโง่งม…ยาโถวน้อยโง่งม”
