“สุดท้าย ต้วนหลิงเทียนก็มิอาจรอดพ้นหายนะไปได้…”
“ไม่ใช่แค่มันน่ะสิ กระทั่งสหายของมันไม่วายได้ตกตายกันหมดสิ้น…”
“น่าเสียดายสตรีที่งดงามหมดจดทั้ง 4 นั่นที่ต้องตกตายไปด้วย! ใจข้าที่รู้สึกร้าวรานราวกับจะแหลกลงตรงนี้ให้ได้…ไฉนโฉมงามทั้ง 4 ถึงได้อาภัพนัก”
…
เมื่อตระหนักได้ถึงสถานการณ์ในปัจจุบัน หลายคนอดไม่ได้ที่จะกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเสียดาย
หากแต่ในขณะที่กล่าววาจากันสนุกปาก สองตาของพวกมันแต่ละคนก็มองจ้องไปยังร่างต้วนหลิงเทียน ชิงเย่ และเทียนหมิงไม่วางตา ราวกับกลัวจะพลาดฉากการลงมือของทั้ง 3
“เค่อเอ๋อข้าจะให้ซานเตาพาเจ้ากับเทียนหวู่และทุกคนหนีไป…ส่วนข้าจะลากถ่วงพวกมันเอาไว้เพื่อเปิดโอกาสให้พวกเจ้า จากนั้นข้าค่อยหาโอกาสติดตามไปสมทบกับพวกเจ้าภายหลัง”
เผชิญหน้ากับเซียนอมตะเสเพล 9 ทัณฑ์ 2 คน กระทั่งต้วนหลิงเทียนยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกดดัน
เพราะดูทรงแล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะจัดการทั้ง 2หรือเข่นฆ่าพวกมันได้
แต่ถ้าแค่ลากถ่วงพวกมันเอาไว้ แล้วหลังจากนั้นค่อยหาโอกาสหนีไป แม้โอกาสที่ว่าจะริบหรี่ก็แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่มี
ดังนั้นตอนนี้เขาจึงเลือกที่จะส่งเสียงกล่าวนัดแนะกับเค่อเอ๋อ ว่าจะให้ซานเตาพาทุกคนหนีไปก่อน
“พี่เทียน…”
