เปรี้ยง!
เจียงผิงอันปะทะเข้ำกับฝ่ำมือขำวด ำ อ ำนำจรุนแรงกวำดทะลวงทั่วฟ้ำดิน เฉียนฮวั่นโหรวถูกคลื่นลมพัดกระเด็นห่ำงออกไป
อำจเพรำะมิติแห่งนี้พิเศษ แรงกระแทกรุนแรงเช่นนี้จึงมิได้ท ำร้ำยบรรพตต้นไม้ใด ๆ
เจียงผิงอันถูกฝ่ำมือนี้ฟำดกดลงกับพื้น แต่ฝ่ำมือนั้นก็ถูกเจียงผิงอันท ำลำยลงเช่นกัน
ไม่รู้ว่ำเพรำะมหำจักรพรรดิรังเกียจจะใช้กฎเกณฑ์ระดับสูงกับเจียงผิงอัน หรือเพรำะเหตุผลอื่นใด มหำจักรพรรดิจึงใช้เพียงอ ำนำจกฎเกณฑ์ขั้นสอง
เฉียนฮวั่นโหรวตะโกนมำจำกไกล ๆ “รีบไปเถอะ! หำกสู้กันต่อไป เจ้ำได้ตำยแน่!”
มหำจักรพรรดิท ำเพียงโบกมือเฉย ๆ แต่ก็ตบเจียงผิงอันซึ่งใช้อ ำนำจเต็มที่ลงสู่พื้นได้ จะเอำชนะได้เช่นไรกัน?
เจียงผิงอันรู้สึกเจ็บแปลบที่มือ จ ำนงศึกยิ่งโผนทะยำนสูงลิบ
เลือดในกำยเดือดพล่ำนเช่นแม่น ้ำหลำก หัวใจเต้นเลื่อนลั่นดุจอัสนี รัวเร็วประหนึ่งกลองศึกกู่โหม วิญญำณศึกถูกปลดปล่อยล้อมกำยำ
เจียงผิงอันรีดเร้นสุดพลัง พฤกษำใบหญ้ำขำวด ำสะท้ำนเคลื่อนรุนแรง
ร่ำงซึ่งยืนบนยอดเขำสัมผัสปรำณจำกร่ำงเจียงผิงอันได้และค่อยๆ หันกลับมำ
ใบหน้ำของเขำเหมือนกลำยเป็นข้อห้ำม ถูกปกคลุมด้วยเต๋ำสวรรค์
สำยลมพัดอำภรณ์มหำจักรพรรดิสะบัดไหวแผ่วเบำ กฎเกณฑ์เงียบเชียบดุจบ่ำวไพร่ ปรำณรุนแรงอันเกิดจำกกำรปะทะเมื่อครู่สลำยไป
ขณะนี้ เจียงผิงอันรู้สึกรำวหนึ่งดวงดำวกดทับร่ำง โลหิตอันไหลเวียนคล้ำยจับตัวข้นหนืด
ขณะนี้ เจียงผิงอันรู้เพียงหนึ่งสิ่ง
แข
