ตัวตนอย่างเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์อันดับ 1 แห่งระหนาบโหมหลัว อันตรธานหายไปง่ายดายเพียงเท่านี้…
‘หากที่นี่ไม่มีเซียนอมตะเสเพลคนอื่นๆ บางทีข้าอาจเหลือทางรอดให้เจ้า…น่าเสียดายที่ตอนนี้ข้าทำได้แต่ฆ่าเจ้าเพื่อเชือดไก่ให้ลิงดูเท่านั้น’
หลังฆ่าอู่เซี่ยวแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็หยีตาลอบกล่าวในใจ
ความกล้าหาญเด็ดเดี่ยวของอู่เซี่ยวที่เผยออกมาเมื่อครู่ กล่าวไปในระดับหนึ่งนับว่าถูกใจเขาไม่น้อย
หากไม่ใช่เพราะเขาคิดเชือดไก่ให้ลิงดู หมายสะกดเซียนอมตะเสเพลคนอื่นๆให้ดับความคิดตอแยกับเขา ไม่แน่ว่าเขาอาจจะปล่อยอู่เซี่ยวไปก็ได้…
ทว่าตอนนี้เพื่อขู่ให้เซียนอมตะเสเพลคนอื่นๆล้มเลิกความคิดวุ่นวายกับเขาให้เสียเวลา เขาก็ได้แต่ฆ่าอู่เซี่ยวทิ้งเท่านั้น!
และการเข่นฆ่าอู่เซี่ยว ย่อมไม่ทำให้ต้วนหลิงเทียนรู้สึกผิดแม้แต่น้อย!
เพราะสุดท้ายแล้วอู่เซี่ยวก็เป็นฝ่ายที่โผล่มาขวางทางและคิดเข่นฆ่าเพื่อชิงยอดสมบัติสวรรค์จากเขาและคนของเขาก่อน…
“อะ…อู่เซี่ยว ตะ…ตกตายไปทั้งแบบนั้น?”
“เซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์อันดับ 1 ของระนาบโหมหลัว…ตกตายคามือครึ่งก้าวเซียนอมตะจริงๆ?”
“นิ…นี่จักเป็นไปได้อย่างไรกัน!? ต้วนหลิงเทียนผู้นี้ ทั้งที่เป็นครึ่งก้าวเซียนอมตะแท้ๆ ไฉนมันกลับทรงพลังถึงขั้นนี้ได้!?”
…
