“ที่นี่…คือมรดกสถานของต้าหลัวจินเซียน”
ไม่ทันที่จะได้เข้าใกล้ ต้วนหลิงเทียนก็พบกลุ่มเซียนอมตะเสเพลมากมาย เหินลอยกันอยู่หนาตา
อีกทั้งจากวาจาที่พวกมันสนทนากันก็ทำให้เขาสะท้านใจไม่น้อย เพราะสถานที่แห่งนี้สมควรเป็นมรดกสถานต้าหลัวจินเซียนจริงๆ!
“มีคนเข้าไปเยอะแล้วงั้นเหรอ?”
ขณะเดียวกันต้วนหลิงเทียนก็ได้รับทราบข้อมูลจากปากเซียนอมตะเสเพลเหล่านี้
กลับมีรุ่นเยาว์มากมายที่ได้เข้าไปในมรดกสถานแล้ว!
นั่นกล่าวได้อีกอย่างว่า ตอนนี้มรดกของต้าหลัวจินเซียนอาจตกอยู่ในมือของผู้อื่นได้ตลอดเวลา!!
“ดีที่มันยังไม่สายเกินไป!”
สูดลมหายใจเข้าลึกๆครั้งหนึ่ง ต้วนหลิงเทียนก็ก้าวไปข้างหน้าโดยนำพาจางยี่กับหานเฉวี่ยไน่เข้าไปใกล้มรกดกสถานต้าหลัวจินเซียน พริบตาการปรากฏตัวของเขาก็ดึงดูดความสนใจของเหล่าเซียนอมตะเสเพลที่เฝ้ารออยู่ไม่น้อย
จะอย่างไรกลุ่มเขาก็พึ่งมาถึง
ทว่าปกติแล้วทุกคนสมควรมาถึงแต่แรก
ผู้ที่ไม่ได้มาถึงแต่แรก สมควรยังไม่รู้ว่ามรดกสถานของต้าหลัวจินเซียนตั้งอยู่ที่นี่
“ต้วนหลิงเทียน! นั่นคือต้วนหลิงเทียน!!”
และทันทีที่พวกต้วนหลิงเทียนปรากฏตัวขึ้น เซียนอมตะเสเพลหลายคนที่เคยพบเจอพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะโพล่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ
“ต้วนหลิงเทียน?”
“เจ้าหนูนั่นคือต้วนหลิงเทียนงั้นเหรอ?!”
