ทว่ารอยยิ้มแก้มตุ่ยของเสี่ยวจินในสายตาของผู้คนโดยรอบ ช่างไม่ต่างใดจากยิ้มของมารร้ายตัวน้อยแม้แต่นิดเดียว พวกมันเร่งส่ายหน้าหลบตากันเป็นแถบ ด้วยกลัวว่าหากยังจ้องต่อเดี๋ยวจะโดนดีเอา
“ฮัยยา น่าเบื่อจริง! ใจไม่สู้เลย…”
เมื่อเห็นว่าทุกคนได้แต่หนีหน้าหลบตา บ้างยังเร่งรุดเหินร่างจากไปทันที เสี่ยวจินอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเบื่อหน่ายจากนั้นนางก็ไม่คิดหยอกเย้าอะไรต่อ เพียงเก็บกรงเล็บเหล็กก่อนที่จะเหินร่างหายไปในพริบตา
แต่ต้นจนจบเหล่าเซียนอมตะเสเพลทั้งหลายเพียงหยุดยืนอยู่นิ่งๆมองแผ่นหลังน้อยๆของเสี่ยวจินจากไปจนลับตา ไม่มีความกล้าคิดลงมือช่วงชิงแม้แต่น้อย
“เอ๋!? พี่ใหญ่หลิงเทียน…ทุบตีเซียนอมตะเสเพล 7ทัณฑ์จนตายได้แล้ว!?”
ไม่นานเสี่ยวจินที่เดินทางไปทั่วอย่างไร้จุดหมายก็ได้รับทราบข่าวลือดังกล่าวจากผู้ที่บังเอิญเหินร่างผ่านมา
ถึงแม้หลายคนจะคิดว่านี่เป็นเพียงข่าวลือไร้มูลความจริง
อย่างไรก็ตามนางไม่คิดแบบนั้น
“ฮั้ย คิดว่าตอนนี้จะเก่งกว่าพี่ใหญ่หลิงเทียนแล้วซะอีก…แต่ไม่คิดเลยว่าพี่ใหญ่หลิงเทียนจะเหนือกว่าเซียนอมตะเสเพล 7 ทัณฑ์ไปแล้ว แถมฆ่ามันตายได้ในท่าเดียวอีก”
“แบบนี้หมายความว่าอย่างน้อยพี่ใหญ่ก็มีพลังเทียบได้กับเซียนอมตะเสเพล 8 ทัณฑ์แล้วสิ!”
เสี่ยวจินกล่าวพึมพำ
อย่างไรก็ตามนางไม่ได้อิจฉาหรืออะไรเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนแข็งแกร่งเหนือกว่านาง จะมีก็แต่ความยินดีจากใจเท่านั้น
